[Healthy] Realiteit onder ogen zien

SummertimeToGetHealthy_header

Deze week, we noemen het niet anders dan een reality check…. De makkelijke realiteiten om onder ogen te zien; Zien dat je je echt beter gaat voelen als je lekker je regelmaat met sporten hebt. Kwam vorige week 4x heerlijk ontspannen terug van een uur knallen, kop leeg, lijf gevoelig, had het overduidelijk gemist. De positive realiteit dat een fikse keelontsteking toch echt je conditie niet naar de klote helpt en dat je eigenlijk weer door kan gaan waar je voor diezelfde ontsteking stond (werd ik oprecht heel erg blij van! 🙂 ) De realiteit dat zo’n ontsteking wel zorgt voor ernstig veel vermoeidheid bij het weer beginnen met werken; werd gek van alle prikkels de eerste dag terug in Vlaardingen maar bereikte wel een aantal geweldige dingen 🙂 De realiteit dat ik als projectleider echt gelukkig ben met mijn baan, dit is mijn ding, dit is wat ik ow zo goed kan (ja dat durf ik over mijzelf te zeggen 😉 is feit namelijk!

Maar tov makkelijk staat ook moeilijk, de afgelopen week was echt fucked te ervaren. Neem jezelf de enige uitvlucht voor de emoties af en tadaa….. je voelt en ziet alles, I can tell you guys, NOT FUNNY! Ineens besefte ik mezelf wat ik in een week weg kon proppen aan eten. Vorige week lukte het een stuk beter, lukte het gewoon goed om gezonde keuzes te maken. En ja gezond eten kan ook echt heel erg lekker zijn 🙂 Het resultaat mocht er zijn, 1.3 kilo minder in een week wauw! En nee dat was niet enkel vocht, de centimeters waren ook een eind liever, happy me 🙂 Ja Le en ik hadden gisteren een schijt aan alles dag voor de Pasen. De leverde de volgende reality check op toen ik vanmorgen even alsnog mijn weight watcher puntjes invulde….. Pfoe zo gek hebben we gisteren niet eens gedaan, ja niet gedacht aan de gezondere keuze…. dat klopt. Maar qua hoeveelheden en zeker qua tussendoortjes was het eigenlijk niets. Dat je dan toch op een puntentotaal van fucking 91 (!) uitkomt op een normaal dagtotaal van 34….. Holy fuck!! Mensen het zijn niet de hoeveelheden die je gewicht naar de klote helpen  maar wel de sausjes ed….. Ja ik snap nu wel dat er ineens 3 cijfers op de weegschaal stonden, gelukkig nu een eind op weg naar nog 2 🙂

Maar de grootste reality check kwam toch echt van hetgeen wat ik afblokte met dat zelfde eten 😥 Weten jullie ik twijfel ineens over naamgebruik, twijfel omdat ik het persoonlijk gewoon niet vind kunnen iemand in diskrediet te brengen al dat nog zo terecht. Maar alles wat ik nu weet & zie…… dat mensen dit een ander aan willen doen…. het besef vloert me. Ik ga weer terug naar de oude naam die ik altijd op mijn blog gebruikt heb, Chelsea. Iets met ik heb zelf wel het respect naar een ander en wil diegene beschermen, tja laat dat nou net de reden zijn dat ik finaal naar de klote ging de afgelopen tijd, het afgelopen jaar to be more precise. Jullie weten, ik ben stuk door de afstand tussen Chelsea en mijzelf. Voelde me zo verdrietig omdat ik zoiets kostbaars verloren heb, zo een goede vriendin…. Mijn overtuiging liet mij alle schuld bij mezelf leggen… Maar ergens was daar het stemmetje wat altijd zegt dat waar er 2 vechten er 2 schuld hebben. En al heb ik het al eens gedaan, ik besloot de hele whatsapp geschiedenis tussen ons beiden terug te lezen, met naar wat nu blijkt hele andere ogen.

Geloof me, ik baal van mijn eigen woorden maar niet richting Chelsea zelf. Riep ik vorige week naar Le dat ik gewoon niet zo snel mijn grenzen stel, nu weet ik wel beter. Ik ben juist heel sterk in het initieel stellen van mijn grenzen. Steeds weer zie ik dat Chelsea dingen doet die mij raken, en geloof me ik heb ze ALLEMAAL bij haar neergelegd, iedere keer weer. Iedere keer weer zeggen dat ik stuk ging door het stilzwijgen, dat ik het niet vond kunnen dat ze midden in een gesprek de handel gewoon dicht knalde. Ja en ergens is er ook altijd de wetenschap dat Whatsapp gewoon een fucked klote medium is voor contact, zelfs die heb ik al heel vroeg benoemd. Als je dit alles ziet, dan zie je al weet ik veel hoeveel redenen om te zeggen: laat maar we zijn geen match. En weten jullie ergens wist ik dat al heel erg lang…. langer dan mij lief is. Schrik niet in november 2015 flikte ze me iets waardoor ik eigenlijk al wist: vriendinnen kwetsen elkaar no way in hell zo erg. Vriendinnen proberen vervolgens dan niet de schuld bij Le neer te leggen en vriendinnen wekken al helemaal geen fake tranen op wanneer ik je confronteer met alles. Op dat moment had ik echt al zoiets van rot op, je bent fake, je manipuleert wat ik ook (trust me) met haar deelde.

Waarom ik dan toch besloot door te zetten? Omdat ik altijd het goeds in iedereen blijf zien en dus ook in haar. Ik heb over de tijd veel van haar acties die mij zeer deden simpelweg weggeschreven onder het feit dat ze gewoon te veel meegemaakt had waardoor ze in het nu onhandige keuzes maakt en blokkeert en dus stil valt. En dat deel zie ik nog steeds nu ik de stukken terug lees. Maar een ander deel, al 4 dagen op rij breek ik wanneer ik de stukken teruglees, nee niet door het gemis. Maar wel door het besef wat ze mij door haar schade aandeed…. (ja fucking hinderlijk genoeg is er nog altijd het besef dat het schade is en dat geeft dan ergens weer het begrip….. terwijl dit eigenlijk niet begrijpen is) Het is allemaal zo subtiel, denk dat ik er daardoor ook zo makkelijk overheen las in die tijd. Denk dat de gemiddelde lezer idd iemand ziet die in paniek raakt, zeker als je haar als persoon niet kent. Maar Chelsea, ze is intelligent…., slimmer als mijzelf en van mij word soms gezegd dat ik hoogbegaafd zou kunnen zijn. Dat boeit mij niet, geloof me ik vind het weinig zeggend maar het plaatst wel in perspectief hoe geraffineerd haar gedachten kunnen zijn puur doordat ze heel sterk de verbanden ziet. Die ik nu ook weer zie doordat ik mistloos kijk, heel fijn, heel auw! En dat specifieke aspect maakt haar gevaarlijk voor mij, voor Le en voor onze relatie.

Weten jullie uit schade wil ze heel graag de zekerheid dat wij er ALTIJD voor haar zullen zijn, no matter the time, place and occation. En dat was er een maand en toen knalde de realties tussen mijn ex en mijzelf en tussen Le en de hare. En toen veranderde haar rol bij ons, en die accepteerde ze gewoon niet zie ik nu. Ze pakte Le door haar aandacht vol op mij te gooien (en ja daarmee had ze Le vol doordat ze al zo vaak meegemaakt had mensen op die manier te verliezen) Het is echt FUCKING frustrerend te zien hoe ik daar in eerste instantie (crisis gewoon 5 maanden lang….. echt Joyce hoe dan!? 😥 ) daar vol in mee ging. En dat geeft me zo een schuldgevoel want idd de weg van de minste weerstand dat wanneer Le en ik elkaar even niet snapte of konden vinden (niet gek als je elkaar eigenlijk pas net een half jaar kent) richting Chealsea te stappen ipv open te communiceren met Le. En nee dat gebeurde natuurlijk niet als een hele bewuste keuze maar wel door de woorden van Chelsea, natuurlijk konden Le en ik elkaar dan even niet vinden. Natuurlijk omdat we zo anders konden zijn, natuurlijk want ja ik was toch ook niet de biologische ouder en wat had ik dan idd als zeggenschap. Dit waren mijn onzekerheden en ja Chelsea heeft ze stuk voor stuk benoemd waardoor ze echter werden.

En toen Le en ik beter met elkaar begonnen te praten werd haar rol minder essentieel voor mij. En toen werd ik pas met mijn grootste onzekerheid om mijn oren geslagen, stiltes, dagen van geen contact na heftige gesprekken. En iedere keer gooide ik het gesprek weer open, en al had ik een grens gesteld dan nog wierp ik die weer omver want tja dan kwam de volgende pion: het praten over hoe belangrijk Le voor haar was. Subtiel in tekst, wat ja altijd riep ze dat ik dat uiteraard óók!!! was. Maar nooit was de tekst: Joyce je bent belangrijk voor mij. Nee Le is belangrijk, wil niet zonder haar en jij bent natuurlijk ook belangrijk. Dat kleine verschil, die voel ik…… Le belangrijker als ik, zo heb ik hem ook altijd naar Le benoemd…. Wat Le (logischerwijs) irriteerde want Chelsea had immers al haar pijlen toch op mij gezet?? Ja zo speel je dus twee geliefden tegen elkaar uit. Het liet Le meer in haarzelf knallen, het liet mij hoe langer hoe harder voor haar vechten tot het punt waar ik nu met lezen ben. Het punt waar ik Le ultiem buitenspel knalde om Chelsea te laten zien, dat ze mij kon vertrouwen en dat ik er voor haar stond.

Ik werd gisteren woest op mezelf, woest op Chelsea. Ik zie gewoon zo duidelijk wat mij drijft en ze doet wanneer ik kies voor mezelf en voor Le. Ze laat me voelen, voelen dat ik het niet genoeg om haar laat draaien, voelen dat het anders moet, voelen dat ik te veel eisend ben. Klaar en in tranen heb ik mijn tablet uitgegooid en ook nu spookt het nog in mijn hoofd. Alles zegt: godverdomme ziet ze nou echt niet hoe groot haar drang naar controle is?? Alle middelen geoorloofd…. het boeit niet wat het met de anderen doet…. haar manier…….. Een ding besef ik me nu wel, ze is me kwijt voorgoed. Ja bezorgd om haar zal ik altijd blijven, one package deal, ik geef om mensen. Maar NIEMAND staat op deze manier op mijn hart. NIEMAND heeft het recht mij zo neer te halen en zo klein te maken. Ik zei gisteren in tranen en woest tegen Le; ‘Zet haar verdomme nog maar een keer tegenover mij, kom maar! De tijd dat ik mij kleiner voel als zij, de tijd dat zij bepaald is KLAAR! Mijn leven, mijn keuzes en vooral mijn grenzen!’ De grens is meer dan bereikt….. En eindelijk kan zeggen dat ik mijn gewenste nieuwe tattoo verdiend heb: Like the wind I am free ❤

[Healthy] Emoties parkeren

SummertimeToGetHealthy_header

Er is iets waar ik me zorgen over maak, al maanden eigenlijk. In 2013 gooide ik vol het roer om, baalde van het feit dat ik al jaren overgewicht had . Overgewicht…. het is niet iets wat zomaar ontstaat, geloof me dat weet ik heel erg goed. Daarbij het heeft zoveel invloed op je leven om teveel kilo’s mee te slepen. Ik was in die tijd vaak ziek, mijn astma speelde vaak op, virale keelontstekingen…. ben over de tijd werkelijk de tel kwijt geraakt hoe vaak ik die had. Het veranderde allemaal toen ik hels fanatiek aan kyokushin karate ging doen. Trainde op een gegeven moment 4 a 5 keer in de 1.5 uur lang hels zware trainingen. Het was een manier om veel emoties te parkeren, want ja jarenlange therapie gehad voor het kopje borderline. Maar therapie is geen magische oplossing al heb ik dat wel heel erg vaak gedacht. Klaar zijn met je therapie betekend dat je eigenlijk dan pas echt gaat beginnen. Ineens heb je alle wetenschap over jezelf en dan is het dat je in begint te zien dat je verkeerde keuzes maakt en dat er dus zaken moeten veranderen.

In de loop der jaren heb ik mensen om mij heen verzameld die veilig zijn. De mensen die ik écht dichtbij liet komen, iedereen had wel iets heftigs meegemaakt en daardoor bepaalde schade. Bij die mensen voelde ik mij veilig, deels omdat het zorgde voor een bepaalde afstand in hele hechte relaties (ja alle relaties 😦 ) en deels omdat ik mij absoluut begrepen voelde. Dat maakte voor mijn gevoel de kans om afgewezen te worden vele malen kleiner, want afgewezen worden HUGE issue voor mij…..  Maar ja, ergens maakte juist die veilige afstand mij vaak erg ongelukkig. Ik zocht altijd naar de echte verbinding, eigenlijk doe ik dat nog steeds, dat is echt wel een essentieel stukje Joyce. Ik zoek naar relaties met inhoud en vooral heel erg veel diepgang. Toen ik me dat realiseerde was de eerste valkuil waar ik in lazerde het besef dat lang niet iedereen die aardig tegen je doet diezelfde diepgang zoekt. daarmee heb ik echt een aantal keren keihard mijn hoofd gestoten en ja dat maakte me hels verdrietig, boos en vooral onzeker.

Maar die emoties een plek geven? Ik denk dat ik nooit heb geleerd hoe….. Ik stopte het weg, probeerde het simpelweg te vergeten. Voordat het kyokushin er kwam was de manier om te vergeten een simpele en eentje waar mijn vader mij altijd het perfecte voorbeeld van heeft gegeven. De bourgondische levensstijl, wanneer je enorm geniet van eten (tja dat is nou juist het hele punt altijd, het is echt genieten *zucht* ) denk je niet meer na over de emoties. Maar ja het leidt wel tot de gevolgen waar je mee moet dealen en eigenlijk heb ik daar nooit zo een punt van gemaakt. Ja ik had overgewicht, en ja last van mijn luchtwegen maar ach….. Het werd pas echt lastig toen mensen (ja ook die heel dichtbij stonden) begonnen te morren. Een kleine selectie van wat er in die tijd tegen mij gezegd is, ondanks dat ik niet extreem dik was. (oef deze woorden terug halen doet veel…… 😥 )

  • Nou Joyce het is eigenlijk niet leuk meer hoe je eruit ziet
  • Al je aantrekkelijkheid is verdwenen, fysiek en mentaal
  • Je was ooit zo mooi, nu is dat weg……

Deze drie zijn mij het meest bijgebleven. die deden echt hels veel zeer. Ja er moest iets veranderen. Achteraf zie ik zo sterk dat ik met het kyokushin vooral mijzelf strafte voor mijn afwijkende voorkomen, afwijkende emoties, ach in het algemeen het mijn volledig anders zijn als anderen….. De trainingen waren een hel, hoe vaak ik in tranen door mijn grenzen heen getrokken werd. Ja ergens maakte het mij vele malen sterker, weerbaarder en zelfverzekerder. Hmmm is dat laatste echt waar? Ik haalde vooral veel zelfvertrouwen uit de reacties van anderen in het wereldje op mijn persoontje. Toppunt was 2014; eerste toernooi vechten, een onvoldoende vierde plaats…. oef wat was daar een hoop gemopper op terwijl ik echt heel erg blij mee was….. maar vervolgens absoluut mijn naam vestigen door de spirit prijs te winnen. Ineens wist iedereen wie ik was, de vriendschapsverzoeken op FB stroomde binnen van grote namen in deze sport. Eindelijk was daar acceptatie waar ik jaren van droomde en was dit wat ik ging blijven doen voor eeuwig punt.

Mijn vechten werd beter, ik viel hoe langer hoe meer af tot het punt dat ik bijna 17 kilo kwijt was, wauw! Acceptatie werd hoe langer hoe groter…… maar de acceptatie naar mijzelf verdween. Ik kende mijzelf bijna niet meer, trots op blauwe plekken, trots op het feit dat ik iemand zo een pijn kon doen….. Het is verre van wie ik als persoon ben. Denkt dat ik pas weer landde als mijzelf toen Le en ik closer werden. Hoe meer wij praatte hoe meer ik weer begon te voelen. Te voelen wat ik eigenlijk al jaren aan de kant pleurde, wat ik probeerde te vergeten door letterlijk te gaan vechten. En daardoor kwam er in sneltreinvaart ruimte voor te veel zie ik nu achteraf. Ineens mij beseffen wat een chaos aan mensen ik om mij heen verzameld had, hoe vaak ik me eigenlijk compleet eenzaam voelde. Le liet me voelen hoe het voelt als mensen echt van je houden, hoe sterk oprechte liefde is als je deze geeft en ontvangt. Dat gevoel werd nog sterker toen ik ook Le haar beste vriendin Marcelle leerde kennen. Nog iemand die zich exact opstelde zoals Le dat deed, was ik dan toch die oprechte liefde en acceptatie waard?

Het zorgde dat ik me af begon te zetten tegen de anderen in mijn leven, de eerste vriendschap die sneuvelde was die met Sas. Ja crisis ik geef oneindig veel om haar en dat is andersom net zo, maar door onze beide schades lukt het gewoon niet elkaar tot dat niveau toe te laten wat ik zoek… Ja dan moet loslaten ipv te blijven vechten. De volgende waarmee dat gebeurde was echt een mega klap, het feit dat ook de relatie van Jer en mij knalde….. oef die had ik echt no way in hell verwacht. Ik heb altijd geroepen dat Jer mijn alles was, mijn allerbeste vriend, mijn maatje al 16.5 jaar lang. En ja natuurlijk wist ik zelf ook wel dat ik meer voor vrouwen viel maar dat kan je toch gewoon aan de kant schuiven als je maar genoeg van een ander houdt? Dat heb ik echt lang volgehouden, daarom was de klap ook zo immens groot dat ten midden van alle twijfels over mijn eigen gevoel richting Le, Jer ineens opbiechtte gevoel voor een ander te hebben. Mijn wereld lazerde letterlijk in elkaar wat daarna enkel sterker werd door zijn verhaal dat ik toch wel die 16.5 jaar voor hem was. Niet ik hou van jou als persoon, ik kan niet zonder jou, wil niet zonder jou…… Nee 16.5 jaar, een fucking getalletje….. Die klap…. die is waanzinnig groot geweest. Ineens was daar weer alle twijfel aan wie ik ben, hoe ik eruit zie en ga zo maar door. Niet belangrijk genoeg, niet goed genoeg.

Het is dat Le zo duidelijk liet zien dat ik wel goed ben, wel mooi ben anders was mijn tweede depressie in mijn leven absoluut een feit geweest en ik weet niet of ik dan weer zo sterk had kunnen zijn door te gaan. Het randje was vorige keer al zo dichtbij om de stekker er voor goed uit te rukken. Maar goed, Le ving me, mijn familie (in het bijzonder mams en broertje) Marcelle ving me en de steun uit volledig onverwachte hoek toen Leah mij ineens volledig toeliet. Het heeft me genoeg steun gegeven om voor mijzelf te kiezen en het kleed van onzekerheid deels af te werpen. Mijn coming out voelde als een ware bevrijding toen het tussen mij en Jer onvermijdelijk knalde. Zeg nu ook heel oprecht NOOIT meer een relatie met een vent, echt NOOIT meer! Toen ook nog eens Le en ik volledig voor elkaar kozen had ik het idee on top of the world te staan. Ja kyokushin dat was echt klaar, geen zin geconfronteerd te worden met Jer en daarbij was ik het zat mijzelf te straffen.

Maar weten jullie, hoe gelukkig je ook bent. Het verdriet van wat er allemaal mis liep….. het achterhaalt je toch wel, steeds een stukje meer. Het verdriet om Jer kon ik dan nog het beste toelaten denk ik, ja het is volkomen logisch dat wanneer je maatje zo duidelijk laat merken afstand van jou te willen dat dat hels veel zeer doet. Dat hij niet eens wilde kijken naar mijn eigen stekje (wat eigenlijk vanaf dag 1 het stekje van Le en mijzelf werd, ons stekje ❤ ), beter gezegd hij wilde niet eens weten waar dat was. Ik had het idee dat alles met hem een redelijke plek heeft maar toen we vorige week rechtstreeks op hem afliepen op de markt en hij zowaar zei ‘dat is verrassend’ deed dat heel erg veel. Kunnen we niet eens meer een ontspannen gesprekje hebben over niets…. komop zeg we zijn bijna 2 jaar verder en hebben beiden een nieuwe relatie waar we gelukkig mee zijn… Maar goed sommige mensen kunnen blijkbaar zich moeilijk neerleggen bij zaken.

Het afgelopen jaar heb ik ook onwijs gesneden in mijn vriendschappen. Wilde eigenlijk nog enkel de mensen om mij heen waar ik die klik mee voelde, Le, Leah, Marcelle als de absolute kern. Een zwik goede kennissen die hier ook voor een groot deel meelezen en de fijne contacten met mijn collega’s. Maar dat wil niet zeggen dat die anderen loslaten simpel was. Eerst het besef dat het niet is wat je hoopt, die bevestigd wordt door de andere kant door steeds minder contact totdat het doodbloed. Voor een hoop mensen is dat een given in het leven maar ik heb daar heel erg veel moeite mee.  Iets met kan de keuze ondertussen maken maar het blijft altijd sluimeren in mijn hoofd waarom het dan zo gelopen is. Denk dat wat dat betreft Sas de uitzondering is, wij kunnen niet die vriendschap hebben maar dat wil echt niet zeggen dat we het niet belangrijk is hoe het met ander gaat. Dan wel er is contact bij vlagen en dat is fijn, al geeft het bij vlagen ook verdriet omdat ik het wel degelijk kan missen wat er dan wel was tussen ons.

Ik stopte met sporten, onbewust vergat ik de emoties weer en verviel weer in mijn oude patroon van vergeten met eten. Het oude patroon wat ergens dus nog nodig was ondanks mijn geluk met Le en de kids. Dat is iets wat ik lang niet heb kunnen plaatsen. Ik was gelukkig, waarom dan toch de behoefte het te vergeten wat ik voelde? Steeds weer nam ik mijn voor gewoon mijn leven weer om te gooien….. Dat valt echt hectisch tegen en dus ben ik nu weer terug waar ik ooit stond. Alles wat ik afgevallen was, het zit er gewoon weer aan. Mijn lichaam voelt zich er niet prettig door trust me, alles behalve…. En ik? Ik ben bijna weer in staat foto’s en de spiegels te vermijden, schaam me voor wie ik ben en hoe ik eruit zie. De laatste maanden pakte we het sporten weer op maar het eten wil niet mee, en ik snapte niet waarom tot 3 weken geleden…. Ineens is alles op zijn plek gelazerd, zie ik hoeveel ik weer geparkeerd heb aan emoties doordat de laatste druppel mij vol over het randje knalde.

Pffff dit schrijven knalt me acuut op slot, auw auw auw 😥 Een maand of 2 geleden heeft Marcelle ineens besloten mij haar leven uit te donderen en waarom? Rationeel weet ik ongeveer 10000 redenen waarom wij achteraf gezien niet matchen net als Sas en ik. Maar emotioneel is de klap zo hard dat iemand die mij ving op 1 van de zwaarste momenten in mijn leven mij gewoon zo haar leven uit bonjourd door van de ene op de andere dag alle communicatie dicht te gooien. Het voelt alsof alle keren dat ze zei dat ik wel goed genoeg en bijzonder was gewoon gelogen waren en die kon ik echt niet meer vangen. Toen het besef landde (2 weken terug) dat het echt klaar is zei mijn lijf en emotie heel simpel: het is klaar. Ik kreeg een hels zware keelontsteking die bijna doorsloeg naar mijn longen. Kon bijna niets meer…. een trap op was echt al te veel. Ja dan wordt je pas geconfronteerd met alles. Er is geen afleiding meer enkel het verdriet om zoveel mensen die je over het afgelopen jaar verloren bent doordat ik zo iets anders ben gaan verwachten van mijn omgeving.

Het verliezen van Marcelle, het maakt mij bang…. bang dat ik oprechte liefde en acceptatie misschien niet verdien. Immers kijk naar mij….. Ik heb er weer een zooitje van gemaakt en krijg het amper voor elkaar mijzelf weer te herpakken door simpele discipline…. Toch zijn er lichtpuntjes de afgelopen dagen nu de ergste zwartheid weer wegtrekt. Le ach, jemig mijn verloofde is gewoon de hoofdprijs…. De manier waarop we met elkaar kunnen praten, hoe we elkaar kunnen vangen al is het simpelweg door even tegen elkaar aan te kruipen. De kinderen, mijn guppies ❤ Soms ben ik bang als ze na de papa dagen weer binnen rennen, trek ik het wel die oprechte liefde om me heen? Het antwoord is altijd ja, ben dol op die 2 aapjes, knap er van op als ze hier zijn al zijn ze soms nog zo druk… Mensen die mij lieve berichtjes sturen via social media, thanks het doet me zo goed….

Ik ben eergisteren weer aan het werk gegaan, halve dagen omdat ik nog altijd doodmoe ben in de middag. Het was fijn even niet te hoeven denken, het gaf ruimte om uiteindelijk de volle emotie toe te laten. Daarom was het gisteren het beste wat we konden doen naar de Sauna te gaan na het werken. Een hele dag los van prikkels maar wel samen, tijd om te verwerken. Ik besef me nu dat eigenlijk niet eens zo goed weet hoe je dat doet, verwerken…., Het klinkt zo simpel maar dat is het alles behalve. Eten is niet de oplossing dus daar ga ik een manier moeten vinden. Ik hoor Le haar stem in mijn hoofd, ‘Komt goed schat, stap voor stap, stuk voor stuk’ Ze heeft gelijk, deze stap was iig een grote. ❤

De mooiste foto’s van een dagje tussen de bloemen :)

De laatste dagen/ weken, ze zijn voor ons beiden echt te druk geweest. Le en ik wilden dan ook een dagje samen voor onszelf hebben om dan iets leuks te gaan doen. Het mooie weer kwam eraan en dus was het idee om iets buiten te gaan doen samen. Wie er mee kwam weet ik eigenlijk niet maar de keuze viel uiteindelijk op de keukenhof, afgelopen vrijdag met een prachtig zonnige voorspelling qua weer. Little we knew, het was ook de eerste open dag van het ware selfie park voor alle nationaliteiten die maar kan verzinnen. Dus veel grote tulpen enzo, nee veel zat nog in de knop. Desalniettemin zijn we een dagje lekker losgegaan met fotografie in dit park. Geniet mee van lente achtige plaatjes met bloemetjes 🙂

1: Opening to the sun

DSC_8383

Zo vroeg in het seizoen stond eigenlijk alles nog in de knop, Eigenlijk is er niets mooiers dan bloemen die voorzichtig zichzelf openen richting de zon 🙂

2: Vrolijke krokussen

DSC_8429

Helaas waren er niet al te veel van die mind blowing velden met eindeloos veel tulpen, daarvoor waren we echt nog veels te vroeg. Maar ik geef toe Krokussen in combi met kleine Tulpjes was echt zo mooi om te zien, de foto misschien nog wel beter dan de realiteit. Heerlijk dat spel van het licht 🙂

3: Gele tonen in de late middag

DSC_8437

Ik als fotografe ben dol op dit moment van de dag, het moment dat alles zachter wordt door de gouden gloed van de zonsondergang. De compositie is misschien niet waanzinnig spectaculair maar maar die gele bloemen met dat gouden licht, wordt zo blij van deze foto 🙂

4: Vrolijk kleuren palet

DSC_8443

Eigenlijk is deze foto een zooitje omdat er zoveel in gebeurt, maar laat dat nou net hetgene zijn waardoor ik hem zooooooo leuk vind. Dat perkje was ook leuk, vrolijk, chaotisch, heerlijk 🙂

5: Tulpenknop

DSC_8447

Dit was zo een moment dat een macro opname mooi werd door hoe de zon op dit ene knopje viel, mooi door eenvoud (hmmmm beautiful because of simplicity klink vele malen beter 😉 )

6: Kleur explosie

DSC_8459

Er waren ook bijzondere tulpen en deze vond ik echt zo gruwelijk vet! ❤ Alsof er een schilder compleet losgegaan was met zijn penselen om alle kleuren van de regenboog over deze Tulpen heen te knikkeren, LOVE IT! (weet iemand waar ze te koop zijn?? )

7: Gebroken hartjes

DSC_8479

Ik had nog nooit van deze schattige plantjes gehoord maar Le riep acuut: Hé! Gebroken hartjes! Het is waar daar lijken ze idd op 🙂 En waarom ik deze foto mooi vind? Door die compleet vage achtergrond, die doet het echt goed 🙂

8: Wandelen langs de rode zee

DSC_8404

Ik ben er tijdens dit dagje Keukenhof achter gekomen hoe moeilijk het is om een goede foto te maken van rode Tulpen, het contrast is zo laag tussen de bloemen dat je ontzettend snel een rode vlek creëert op een foto met veel rode Tulpen. Maar een klein geel lijntje op diezelfde bloemen helpt, en tada dan krijg je dit plaatje ❤

9: Meeldraden en stamper

DSC_8473

Het maakt een bloem vaak niet mooier als er blaadjes missen, hoe anders was dat in dit geval. Juist het zicht op de meeldraden en de stamper maakt dat er meer contrast in de foto komt 🙂

10: Een typisch Hollands plaatje

DSC_8360

Ik moest er plat voor op mijn buik maar de foto zelf doet het echt wel voor mij. Baal enkel van de kleuren, de foto is midden op de dag gemaakt en dus zijn de kleuren uitgebeten 😥 Ondanks dat is het wel een plaatje wat alles laat zien wat de Keukenhof is 🙂

Dit waren de ‘serieuze’ foto’s maar Le en ik hebben vooral ook veel lol samen gehad en tja die foto’s zijn te leuk om niet te delen hahaha ❤

1: Grond positie 1,2,3,4…. eh ja en de rest 🙂

DSC_8370DSC_8364SONY DSCSONY DSCDSC_8486

2: Houten klompjes

Dit was bij far het meest hilarische moment van de dag, het moment dat ik van Le een foto maakte vanaf het terras met telelens. Japanners die echt niet snapte waarom Le zo theatraal in die klompen stond totdat ze mijn camera zagen op afstand, klinkt misschien minder grappig nu maar we hebben ons dood gelachen 🙂 🙂 🙂

DSC_8435SONY DSC

4: Samen ❤ DSC_8428DSC_8374

Het was echt een super fijne dag, jammer genoeg besloot mijn al dreigende verkoudheid de dag daarna vol door te zetten zodat ik nu al 4 dagen ziek thuis ben. Maar deze dag nemen ze ons niet meer af! Het was quality time samen ❤

Het noodzakelijke muurtje om mijn hart

Een moment, een paar seconden waarop de wereld even stil lijkt te staan. Het moment waar ik zo enorm tegenop gezien had, want ja ik wist op voorhand wat deze bij mij zou doen. Iedere keer weer als we via de oostkant van Zoetermeer naar huis rijden, iedere keer is daar dat stemmetje geweest, het stemmetje vol met strijd. Ergens de hoop dat ik Marcelle prompt tegen zou komen en dan…. Ik weet het eigenlijk niet zo goed wat ik dan verwacht had. Ik bedoel ken mezelf langer dan vandaag….. Dan zou ik helemaal niets waarschijnlijk, niets behalve compleet van slag en verdrietig zijn. De emoties door de nog altijd voortdurende doodse stilte vanuit haar, ze knallen van uiterste 1 naar uiterste 2. Soms ben ik zo volledig over de piss, zo kwaad dat ze dit weer doet en dat ze het mag! Dat er ergens voor haar altijd de ruimte is om me zo keihard te raken, mij zo een pijn te doen. Die woede knalt dan altijd door naar zulk heftig verdriet omdat alles gewoon pitch en pitch black is op zo een moment. Al heeft mijn therapie gezorgd dat mijn borderline gedragingen een eind minder zijn geworden….. helemaal weg is het nog nooit geweest. En juist in dit soort situaties, het moment dat iemand die oprecht veel voor mij betekent zonder duidelijke reden weg stapt, knalt alles wat borderline is in volle heftigheid. Zo een verrot tering gevoel. Want wat zoekt een borderliner?? De bevestiging: ‘zijn wij nog wel vriendjes?’ En de laatste maand is het bewijs steeds daar geweest voor een nee, waarom? Beats me, want zoals gewoonlijk is er geen reden…. Mensen stappen gewoon ineens weg terwijl de belofte er was dat nooit te doen, so much for a promise…….. Andere momenten is er verschrikkelijk veel ratio, dan kan ik prima bedenken waarom dit gewoon niet werkt en het waarschijnlijk nooit zal gaan werken.

De laatste dagen merkte ik zo sterk dat juist die ratio hoe langer hoe sterker aan het worden is en dat het verdriet minder frequent knalt. Tja als het dan knalt ben ik ook echt wel kapot en zijn er zoveel tranen, zoveel oude pijn. Dan weet ik ineens weer zo goed waarom ik eigenlijk nooit meer aan vriendschappen wilde beginnen. Een aantal jaren terug zwoor ik het voor goed af, door de knal tussen Damian en mijzelf. Zoveel pijn, omdat ik iemand voor het eerst ever toeliet en deze weg stapte zonder enig probleem voor mijn gevoel, dat ik niet meer verder wilde leven. Dat klinkt enorm extreem maar bedenk eens dat je vertrouwen zo vaak de grond in gestampt is dat het vertrouwen in anderen gewoon nihil is. Het moment dat je dan voorzichtig een paar stenen weg haalt om jezelf te laten zien aan een ander, om jezelf kwetsbaar op te stellen en poogt vertrouwen te hebben is dat een huge issue. Nadat hij me eigenlijk verzocht geen contact meer met hem te hebben knakte er iets in mij, weer het bewijs dat ik niet belangrijk genoeg was om door mijn onzekerheden heen te kijken, belangrijk genoeg om aandacht te geven, belangrijk genoeg om het enige wat mij kan vloeren te vermijden.

Het ergste wat je iemand met borderline stoornis aan kan doen, stilte….. Echt waar gewoon niets meer zeggen en afstand creëren, het is alsof er iedere keer stukje overtuiging dat ik wel de moeite ben sterft. Dat gevoel genereert niets anders dan extreem veel leegte, het is zwart, het is zwaar en het is bovenal alleen. Mijn leven de afgelopen 12 jaar, het is een aaneenschakeling van dit soort ellende geweest wat ik beter ben gaan behappen door 2.5 jaar therapie. Het veranderde van heel erg onzeker met een metershoge muur om alles wat gevoel was, naar dichtbij mezelf. Ja natuurlijk nog altijd onzeker in contact met anderen maar ik durfde het steeds meer aan mijzelf echt te laten zien. En ja daarmee heb ik een aantal keren waanzinnig hard mijn hoofd gestoten en ben ik keihard op mijn bek gegaan. Toch krabbelde ik altijd weer op, de woorden van Psych Willem in mijn hoofd herhalend: ‘Contact met mensen is een cadeautje wat zij jou geven, en wat zij ook mogen besluiten niet meer te geven. Dat is hun goed recht en zegt niets over jou’ Het heeft me denk ik op het punt gebracht waar ik nu sta. Een relatie met oprecht veel liefde en wederzijds respect, wat ik mijzelf nu ook oprecht waard vind. Een ontzettend fijne vriendschap met Leah, ja al is die op afstand het is wel wat ik altijd gehoopt heb te vinden. De mensen die eigenlijk niets meer toevoegen in mijn leven, ik kan ze loslaten 🙂 Dat is zo lang ondenkbaar geweest dat ik niet anders als waanzinnig trots kan zijn dat het lukt.

En dan kom ik weer terug op dat ene moment. Met die ene persoon waar je oprecht alle onzekerheden, alle angsten, alle twijfel aan jezelf mee gedeeld hebt….. Ik geloof dat op Le & Leah na ik mezelf nog nooit zo open heb gegooid. Ik deed dat omdat ik de oprechte overtuiging & hoop had dat het deze keer echt anders zou zijn. Dat mijn vertrouwen terecht zou zijn. Die overtuiging was er zelfs een mand geleden nog, nee mij op deze manier krenken…. Echt niet dat zou ze nooit doen…. Ja Marcelle en ik, pfoe ik zal nooit zeggen dat onze verstandhouding simpel was….. Nee dat was ie alles behalve, meer dan eens moest ik hard grondig vloeken wanneer er weer eens geen contact was. Wanneer de onzekerheid ons beiden finaal in zijn greep hadden, wanneer de vriendschap weg viel en nee niet vanuit mij, nooit! Daarvoor zit de vriendschap te diep in mij. De tering de vriendschap, yeah right….. *veegt boos tranen weg* Dit is nu wat er steeds gebeurt. Iedere keer weer knak ik door het besef het godverdomme nooit echt geweest is. Hoe kan je spreken over een vriendschap wanneer de gesprekken enkel gaan over angst, over potentiële afwijzing, over frustraties en (valse) hoop. Ik weet het oprecht niet, toen ik vandaag ruim 1.5 jaar app geschiedenis doorlas zag ik zo duidelijk dat het veel is maar niet wat het moet zijn, auw 😥 De pest is echter dat ik, de persoon die niet makkelijk hecht, mijzelf gehecht heeft aan Marcelle. Dat ik mogelijkheden ben gaan zien om echt te gaan bouwen aan een vriendschap. De overtuiging is altijd mijn houvast geweest, mijn reden om haar te blijven helpen. De reden gedrag wat mij als een moker kon raken naast me neer te leggen en haar toch als vriendin te blijven zien.

Maar nu…… Ruim een maand geleden zouden we samen ( met Le en een andere vriendin van haar) naar Dilana gaan. Voor die avond speelde er veel en Le en ik waren beiden ziek, dus we bleven liever thuis. Wat ik ook met Marcelle deelde, deelde samen met de opmerking dat ik me onzeker en boos voelde omdat er weer geen antwoord kwam op een vraag van mij en omdat er weer afstand was. Dat daarop een stuk uitleg zou komen wat al haar handelingen verklaarde (echt zo fijn) maar wat ook ons laatste contact (ooit, zo voelt het nu) zou zijn….. nee die had ik in geen miljoen jaar aan zien komen. Misschien onmogelijk naïef van mij….. vast wel…. Maar deze mogelijkheid is nooit in mij opgekomen, immers dat was toch wat we elkaar beloofd hadden? No matter what, eerlijk zijn en er voor elkaar zijn al is het moeilijk. Ja zoveel betekend een belofte voor mij…… Zeker op dit vlak, op het vlak waar ik zwakker ben, waar ik onzeker en kwetsbaar ben. De laatste weken, geen ochtend niet de telefoon aangezet en niet even de hoop gevoeld dat er weer wat contact zou zijn, altijd onterecht. De pijn die dat doet, hij is groot….. Weer niet goed genoeg voor een vriendschap, waarom blijf ik daar toch zo mee kutten!? Hoe moeilijk kan het zijn?? Geloof me die vraagstelling heeft me al heel veel huilbuien gekost de afgelopen weken. Daardoor begon ik ook op te zien tegen het moment dat ik haar (onvermijdelijk) weer tegen zou komen. Voor het eerst was het feit dat ze dichtbij woont niet fijn meer…. Ik riep steeds tegen Le dat ik dan……. Tja dat ik dan gewoon niets meer kan, die voorspelde Le goed.

Het moment…… Haar auto die onze tegemoet reed….. En het feit dat ik haar zag, zo dichtbij en zo ver weg….. Klaar……. Mijn vrijdagmiddag en avond…. verrot…. Ik was zo verdrietig dat de kinderen mij hun knuffels kwamen brengen ❤ Gisteren en vandaag…. het verdriet is sterk….. Het voelt als oneerlijk…. Maar het besef landt steeds meer, het is klaar….. Weer die pijn die ik probeer te bannen uit mijn leven met vertrouwen, met kwetsbaarheid want dat is toch hoe je mensen bij je kan krijgen en houden? Die pijn….. Ik wil hem niet meer, ben hem zat…….. Ik zei vanmiddag tegen Le, ‘Dan maar geen nieuwe vriendschappen meer’ om er achteraan te denken. Zoek het uit met die verrotte kwetsbaarheid…… ik knal die muur wel weer omhoog. Deze dame is genoeg gekwetst voor weet ik veel hoeveel levens.

Vraag me niet waarom maar dit nummer van Kensington het geeft troost. Ik knal hem maar weer op repeat terwijl de tranen over mijn wangen rollen.

Breathe in
And even now you’ll take hold
And lead it on till the end
Don’t you know?

And all that is freedom
And all that enslaves
I’ll never believe again

And all that is weakness
And all that is fake
Will never deceive again

Inderdaad…… I’ll never believe again….. zo voelt het nu echt….

 

 

 

 

 

 

 

Het traditionele Spanje in Valencia

Na alle verhuis perikelen en daarna nog een halve full time job aan de Ziggo gehad te hebben (Met resultaat, tadaaaaa dit berichtje wordt getikt via de WIFI van onszelf 🙂 🙂 #pleur!) waren Le en ik echt meer als klaar. De laatste  maand zijn niets anders als chaotisch geweest en een beetje rust was voor ons beiden ernstig welkom. We hadden nog voor de verhuizing zitten sparren over de vakanties van dit jaar. Een ding was zeker, wij wilden vrij zijn met Valentijnsdag en eigenlijk het liefste weg zijn. Ik had met Le een hele tijd zitten fantaseren over mijn geliefde plaats Fréjus maar ineens had ik zoiets dat het weinig zinvol is steeds de plekken op te zoeken die ik al ken en daar dan de moeilijke herinneringen weg te poetsen met mooie momenten van ons samen. En dus gingen we eens sparren over een andere bestemming. Na wat googlen en wat sparren hadden we nog 3 ideeën; Praag (daar was het momenteel -8 graden, no fucking way!!) Porto (ja erg leuk maar misschien net even te klein voor meerdere dagen) en onze uiteindelijke winnaar: Valencia 🙂 Plaatjes van de stad maakte ons beiden happy en weer technisch zag het er ook ernstig zomers uit dus helemaal goed gekeurd! En zo kwam het dat wij op zondag 12 feb gingen vliegen naar Spanje 🙂

Zaterdagavond heb ik vooral de weersvoorspellingen ernstig in de gaten gehouden, zal je altijd zien wij gaan vliegen en moeten dus op tijd op Schiphol zijn en ja hoor centimeters sneeuw! De voorspelde ijzel bleef gelukkig uit en dus konden we om half 9 met de auto al rijdend genieten van het winterwonderland buiten 🙂

16602935_1241557019265941_1685879576007980916_n16730337_1241557015932608_4691268150046808582_n

Eenmaal geparkeerd en wel is het tijd voor een frustrerende ervaring met een Transavia doos…. Al ingecheckt en wel zegt zij dat we in de rij moeten gaan staan (laaaaaaaaaange rij) voor onze boardingpas, navraag bij haar collega leert dat we gewoon het pdf-je van onze telefoon kunnen laten zien. En zo hebben we nog even chill de tijd bij de tax-free voordat we ons vertraagde vliegtuig in konden stappen. Een kleine  2.5 uur later kunnen we zonder jas lopen naar de gate in een bleek zonnetje, het is lekker hier 🙂 Met de metro zijn we ook zo in het centrum en dan mogen we gaan zoeken naar ons appartement wat tegenover Mercato Central moet liggen. Die overdekte markt hebben we zo gevonden maar het daadwerkelijke straatje benodigd toch echt wel google maps 😉 Uiteindelijk vinden we het juiste plekje echt werkelijk recht tegenover de markt 🙂 Eigenaresse Christina ziet ons direct maar moet eerst nog even wat regelen en dus wachten Le en ik even chill in de zon, zo een straf!

Wanneer Christina klaar is kunnen we mee naar binnen, een grote deur leidt naar een trappenhuis met 61 wit marmeren traptreden (ja mijn liefie had geteld haha 🙂 ) En dan wordt de deur van appartement 3B open gegooid, damn WAUW! Een ruim licht appartement van 2 etages wat werkelijk alles had wat we nodig konden hebben, zelfs een was/droog combi! Nou ja laat de foto’s vooral voor zich spreken ❤

20170213_10290820170213_10291920170213_10292420170213_10294420170213_103007

We krijgen van Christina wat tips voor sightseeing en wanneer zij weg is stappen wij in onze oude hardloopschoenen (echt een geweldige tip om pijnloos een stad te verkennen 🙂 ) om lekker te wandelen. Om heel Valencia is er een opgedroogde rivierbedding en daar wandelen we heerlijk doorheen, mensen lopen er hard, fietsen er en ook is er volop wandelplezier. Uiteindelijk stappen we weer de stad in wanneer we ter hoogte van een plein zijn wat richting de grote winkelstraat Colon loopt. Onderweg zien we sinaasappel en mandarijn bomen en de meest prachtige gevels, het is echt mooi! Wanneer we Colon hebben gevonden vinden we ook El Corte Ingles, een prima plek om de eerste avond even te eten 🙂 Hierna wandelen we nog even door de supermarkt voordat we via Placa de L’Ajutament (mooi plein met fontein en tig geweldige gevels) weer richting apartment lopen. We hebben aardbeien en choco muffins bij ons, heel naar zo de avond eindigen!

20170212_19074020170212_21014820170212_211204_00120170212_211357

Wanneer de maandag aanbreekt is het wakker worden en weten dat we ontbijt kunnen gaan scoren op de markt! Hell yeah!! 🙂 Dus eerst ff snel in wat kleding schieten en razendsnel richting de markthal. Het daar lopen was weer een heerlijke ervaring maar oef wat zijn de mensen hier conservatief! Meer dan eens is er een finaal kritische blik naar de handen van Le en mij die elkaar vasthouden. Het is even schakelen van de big smiles die we eigenlijk meestal wel krijgen, oké officieel dus ineens niet de norm volgens sommigen, auw! Le is er gelukkig erg stoïcijns in en dus scoren we gewoon lekker brood, waanzinnig goede ham en kaas voor ons ontbijt. Ow ja en we eten alvast een zoet broodje met een sapje erbij.

20170213_09045820170213_09072120170213_090726

De eerste volle dag Valencia is ook de enige dag met de verwachting van regen. En idd het regende in de ochtend. Gelukkig hebben wij voor vandaag een ‘binnen programma’ We gaan naar het Oceanográfic park, een van de grootste aquaria ter wereld. Na het ontbijt is het helemaal droog en heerlijk buiten dus we wandelen de kleine 5 kilometer door de rivierbedding naar het park. Daar aangekomen bezoeken we verschillende aquaria en alles is even schitterend, echter er is maar 1 ding wat ik écht wil. Lunchen in Le Submarino het restaurant waar je tussen de vissen culinair kan eten. En jawel om 1 uur kunnen we aan tafel, serieus wauw! Die ambiance en het eten 🙂 🙂 Waanzinnig! Steak tartaar, gerookte octopus, kalfswang en creme met bloemen, nom nom nom! Dit alles terwijl er makrelen, haaien en roggen langs je zwemmen, waanzinnig!!

20170213_12003220170213_12061820170213_12075920170213_12154720170213_12240720170213_12302320170213_12335320170213_12362420170213_13373920170213_133756

En tja het eten, kijk en kwijl zou ik zeggen 😉

Na het eten wandelen we verder door het park, we zien een Beluga whale (bijzonder!) walrussen spelend in het water maar genieten vooral van het aquarium met de haaien en barracuda’s, echt geweldig! Het is vooral fijn dat het binnen is want buiten stortregent het onophoudelijk. Gelukkig is er een dolfijnen show die deels overdekt is en daar spenderen we dan ook het laatste uur van ons bezoek. De show is educatief en vooral vloerend…… Het moment dat de trainers met elk hun eigen dolfijn laten zien hoe sterk de band en dus hoe groot het vertrouwen is, is het moment dat zowel Le als ik half knakken. De tranen staan bij ons beiden in de ogen…… zoveel vertrouwen, zo mooi om te zien! Zo kut te realiseren dat we zo vaak ervaren hebben dat vertrouwen zo makkelijk over bord te gooien is….. Anyways einde show betekend einde dag in dit park en in de stralende zon weer terug lopen. Na een korte stop in het appartement, gaan we nog ff shoppen (Desigual!!) en dan eten bij een tapasbar. Eten is lekker, de Sangria in het rood en wit ook en half tipsy wandelen we laat in de avond weer naar ons plekje, top dag zo!

20170213_16022020170213_16221920170213_16550820170213_16551720170213_20304320170213_204918

En toen was het Valentijnsdag!! De dag van de liefde, de dag dat wij in een goed restaurant een Valentijnsmenu zouden eten in de avond….. De dag waar we met het prachtige weer al op het dakterras zouden gaan aperitieven in het zonnetje…… De dag dat ik met verschrikkelijke maagpijn wakker werd….. Oef is dit nu een kater door de Sangria? Op het moment dat ik denk aan de kater overspoeld de misselijkheid van maagzuur mij, bah bah!!! Ik heb gelukkig maagtabletjes bij me en roep tegen Le dat we vooral even snel wat te eten moeten gaan scoren, dat haalt een kater meestal wel direct weer weg. Tegen heug en meug eet ik later een broodje en een half croissantje, het helpt allemaal geen fuck.  In het kader van afleiding is het beste medicijn gaan we gewoon op pad. We bezoeken de kathedraal wat mooi is om te zien, maar crisis ik heb het zooooooo koud en zo een maagpijn! Na de toer even in de zon zitten met thee is lekker, maar geloof me dat de zonnebril gezorgd heeft dat de foto voor facebook enigszins leuk oogt…. Het is allemaal perfect (zon, terras, elkaar) maar crisis ik voel me zooooooo ziek!

20170214_123838

De rest van de middag lopen we buiten, ik wil niet binnen zitten ben bang voor het gevoel wat ik nu heb. Buikgriep….. voedselvergiftiging??? Het is allemaal een even grote nachtmerrie voor mij. We zien mooie stukken van Valencia maar ik vecht vooral tegen mijn eigen maag en hoofd. Tegen half 3 in de middag stort ik in en val in de groenstrook tegen Le aan in slaap, ben gesloopt. Hoe later het wordt hoe erger de misselijkheid, restaurant is allang geen optie meer. We halen heel snel (crisis geuren van eten BLURPS!) een broodje voor Le en lopen dan naar het apartment. Onderweg stoppen we even bij een pharmacia. Ik krijg tabletjes tegen de misselijkheid, die eenmaal ingenomen ga ik op bed tegen Le aanliggen en zak ik in slaap. Wanneer ik dan wakker word is het klaar, misselijkheid is niet grappig meer…… Nu ook echt het gevoel dat alles er maar gewoon uit moet. Uiteindelijk is het klaar na 3 happen aardbei, zal de details besparen maar dit heb ik nog niet vaak mee gemaakt….. Valentijnsdag…. ziek….. maar de absolute liefde van mijn meisje….. is dat niet waar het om draait?? For better but also for worse? Mijn geleegde maag vraagt ook gelijk om iets van voer en is dus blij met een wit stukje brood terwijl ik tegen Le aangekropen Friends kijk (half slapend) tot zover onze Valentijn……

20170214_13024020170214_13204020170214_13204620170214_142136

Gelukkig word ik de laatste volle dag een flink eind opgeknapt wakker. Ontbijt smaakt weer, al valt het als een baksteen op mijn maag 😦 De laatste dag willen we naar Russafa, daar zit een kleinere overdekte markthal. Dus weer wandelend die kant op, de markthal vinden we al vrij snel, sfeer is fijn, dat is het zo ie zo in deze wijk. Minder conservatief meer jongeren op straat, gewoon chiller.

20170215_125353

Ondertussen heb ik toch wel weer echt trek en dus pakken we het boekje wat we van broertje kregen voor housewarming / verjaardag en zoeken daar een restaurantje in de buurt. De bar Ubik werd het, een soort bibliotheek met simpel maar wel erg lekker eten. De vis en bruschetta valt prima (misschien toch simpel voedselvergiftiging?) en gevuld en wel lopen we rustig weer terug naar het historisch centrum.

20170215_131517

Eenmaal terug in het historisch centrum lopen we naar de botanische tuin (best leuk) en bezoeken we nog even de basiliek (waanzinnig mooi!) De tijd vliegt echt voorbij en we willen nog 1 ding voor we weg gaan hier. Een tip van een collega: Acqua di Valencia. Misschien vet stom met een dag eerder zo beroerd een glaasje alcohol te drinken, maar scrue it….. Dan maar weer ziek. Op het pleintje vlak het bij het appartement doet dit prima smaken met een plakje ham erbij. Perfecte afsluiter van deze mooie middag 🙂

20170215_15471520170215_16113420170215_16385120170215_16395920170215_16424820170215_16442620170215_16484320170215_170509

De strijd is vervolgens in mijzelf of ik nou in de avond wel of niet uit eten wil. Ik voel me op zich redelijk maar mijn buik blijft rommelen….. is dan lang in een restaurant zitten slim? We gaan maar gewoon lopen, richting Colon (Desigual negerend dat het eigenlijk écht écht écht niet past om nog iets mee te nemen hahaha) en weer richting dat heerlijke wijkje Russafa. Het boekje leidt ons uiteindelijk naar Bistro Canalla, geloof me een aanrader! Het is dat we beiden (ja Le nu ook 😦 ) niet helemaal fit zijn dat we niet volledig kunnen genieten. Het eten valt weer te zwaar, zo klote want het is echt lekker!

20170215_21042420170215_21174920170215_21272120170215_21273520170215_212740

En dan is het nu toch echt op naar het appartement om de tassen in te pakken en te gaan slapen. Half 7 de volgende ochtend galmt het alarm door de slaapkamer en is het weer tijd naar Schiphol te vertrekken. Het was een geweldig fijne trip, ja zelfs met mijn zieke Valentijnsdag. Dit was echt quality time in een authentiek stukje Spanje, genieten van de omgeving, zonlicht, warmte, lekker eten en vooral elkaar! ❤