Zo gaat dat dus…..

Zondag 22 januari, dagen zonder wifi 24….. dagen zonder vaste telefoon 4, aantal uren gebeld met ziggo bijna 29 uur……

Laat ik met het positieve beginnen, zonder wifi heb je ineens tijd voor andere zaken ook leuk! Als gezin maken we nu tijd om met zijn allen te koken, er wordt geknutseld en vooral lekker op de nieuwe (oh zo fijne bank 🙂 ) gehangen. We maken meer tijd voor elkaar en dat is heerlijk. Zo wandelen we veel buiten en hebben Le en ik gisteren een geweldig fijne dag in Rotterdam gehad met een super Little V lunch, rondje stad en eindigend met een filmpje in de Imax bios. Fantastic Creatures & where to find them = aanrader 🙂 Dus happy op ons nieuwe plekje wat steeds meer ook echt ons plekje aan het worden is 🙂 iedereen voelt zich hoe langer hoe meer thuis hier zo fijn! En ja ook ik merk dat het weer echt thuis aan het worden is en dat gevoel heb ik wel even heel erg gemist merk ik nu het gemis aan thuisgevoel, oef heftig! Het fijn weer een veilig plekje te hebben, dat het ook weer zo aanvoelt 🙂 En daarbij is ons huis gewoon tof en het beste plekje wat je je kan wensen.

Maar every upside has a downside…..Het leven zonder wifi is op veel vlakken ook echt ontzettend onhandig. Le en ik hebben beiden dingen die we voor ons werk thuis doen. Beter gezegd ik werk 1 dag in de week thuis en als ik late calls heb doe ik die ook vanuit hier. We moeten nog dingen regelen van na de verhuizing en nee dat is niet praktisch op telefoon, ga jij eens een belastingteruggaaf via android regelen, kan dat überhaupt wel? Dat laten liggen, omdat ik verwacht had dat de storing snel opgelost zou zijn, resulteerde nu in een maand met te weinig teruggaaf omdat deze nog op ons oude huis stond dus dure maand voor ons….. Kinderen die voor hun spreekbeurten zoeken naar informatie op internet, oh ja wacht ff dat werkt ook niet echt lekker zonder wifi. De interactieve thermostaat die we niet kunnen instellen omdat we, jawel geen wifi hebben….. Echt ik denk dat ik gillend gek geworden was als we niet van die geweldige buren hadden. Voor de absolute basics gebruiken wij nu hun wifi maar verdomme dat is symptoom bestrijding terwijl Ziggo gewoon de oorzaak weg moet nemen. Oh ja en aldus Ziggo hebben we wel vast internet, nope…. geen enkele pagina wil laden…..  Dus eigenlijk zijn we gewoon internetloos, anno 2017 is dat best apart 😉

En na vanmorgen echt fucking zucht! Ik weet eigenlijk ook niet meer waarom ik het nog probeer, serieus. Het gevoel is ergens dat het gewoon niet opgelost gaat worden want nog altijd is het van het kastje naar de muur gestuurd worden. Na 29 uur contact met het call center heb ik een redelijk beeld van het personeelsbestand. Er werken echt een aantal toppers die hemel en aarde proberen te bewegen om dit op te lossen die zelf ook constant tegen muren aanlopen. Dit is ook het stukje tegenstelling wat ik deze week ervoer. Donderdag hadden we nog steeds geen wifi en binnen 5 werkdagen hadden we iets moeten merken aan verschil want in die tijd wordt het opgepakt aldus de laatste persoon aan de telefoon. Daarbij hebben we gewoon met droge ogen een factuur van de Ziggo gehad van 89 euro…. 89 euro….. ons pakket is 35 euro in de maand en het werkt niet eens! Dus pak de vaste telefoon en tadaaaaaa buiten geen wifi hebben we nu ook geen vaste telefoon meer, dus ipv dat er dingen opgelost worden krijgen we minder. De gedachte die gelijk door ons hoofd schiet is; hoe lang zullen we nog tv hebben?? En vervolgens echt vloekend in mijzelf want als we gewoon verhuisd hadden met ons KPN abbo, waar we werkelijk nooit gezeik mee hadden, dan was het per 28 december gewoon geregeld maar nee ik moest en zou 5 dagen eerder……

Dus call center gebeld, eerst maar ff de administratie. Goed doortastende dame die gelijk gaat regelen dat we gecompenseerd worden met onze volgende rekening. Kan helaas niet meer voor deze incasso dus ja 89.95 gaat gewoon afgeschreven worden, hoe is het eigenlijk mogelijk? Moeten wij eens proberen ons niet aan onze kant van het contract te houden, dan hebben we al snel de deurwaarders met toren hoge incasso kosten achter ons aan…. Maar goed…. dame heeft geholpen, dank u wel mevrouw 🙂 Vervolgens door naar de technische dienst, daar is het verhaal zoals het al dagen is. Ja het ligt bij een externe afdeling waar zij geen zicht op hebben, of zij mijn telefoonnummer mogen voor sms-jes over de status. Ben de tel kwijt hoe vaak we die al gegeven hebben maar blijkbaar doet het systeem niet aan opslaan ofzo….. Goed we wachten dus weer een paar dagen, sms-jes ontvangen: 0 stuks….. Had ergens ook niet anders verwacht, dus vanmorgen maar weer eens bellen. Misschien moet ik eens gaan solliciteren, heb hier bijna een deeltijd bijbaan aan 😉

Zowaar tref ik weer een topper aan, deze meneer heb nog niet eerder gesproken maar hij is oplettend en doortastend en heej het feit dat ie me feliciteert met mijn aanstaande verjaardag op woensdag, BONUSPUNTEN 😉 Hij gaat even bellen met een afdeling die dichter op het vuur zit want idd zoals al zo vaak gezegd is ons probleem ligt bij een externe afdeling. Dus na de vraag of hij me even in de wacht mag zetten en een rondje meezingen met Justin Timberlake is hij weer terug en zijn antwoord onthutst ons beiden even erg. Ons probleem moet handmatig opgelost worden door een afdeling in India, dat wist ik al want begin januari is iemand daar terwijl wij aan de telefoon hingen mee bezig geweest. Maar blijkbaar hebben ze daar nog geen enkele stap gezet, in 22 dagen dus niet, nou ja laten het er 18 zijn….. Hij had ook tegen zijn collega gezegd dat het al zo lang duurde en wat kreeg hij terug?? Ach dat kan best 1.5 maand duren hoor….. Zijn opmerking was rete oprecht: ‘Mevrouw ik schaam me werkelijk rot dat er zo met klanten omgegaan wordt’ Dus eigenlijk komt het er weer op neer dat we gewoon moeten wachten.

Echter deze meneer en ik hadden een betere optie; in godsnaam laten we dit hele klantnummer en abbo stopzetten en een nieuwe openen…. Dan is het verhaal binnen een week opgelost. Beste mensen van de webcare is dit een optie? Wij zijn dan al super coulant niet naar een andere aanbieder te stappen. Wij willen gewoon tv kijken, bellen en internetten en of dat nu uit kastje A,B of C komt boeit ons echt niet. Maar na 24 dagen steggelen wil ik gewoon dat het werkt.

 

De soap die Ziggo heet…..

no-wifi

Toen wij gingen verhuizen was ik zo bijdehand te lang te wachten met het doorgeven van onze verhuizing bij de KPN. Let wel deze gaf ik aan op 7 december maar een signaal regelen op 23 december was niet mogelijk…. nee dat kon pas de 28-ste. Tja wat doe je dan? Zonder internet zitten, zonder tv….. nee dat gingen we echt niet doen. Dus ik braaf op zoek naar een andere aanbieder. Met ex was ik jaren lang met goede tevredenheid klant van Ziggo. Ja het modem had soms wat hickups en had niet het sterkste signaal ever maar over het algemeen deed het wat het moest doen. En ik werd nog blijer want ik kon zelfs binnen een week aangemeld worden! Nou dat hoefde ook weer niet maar ik gaf aan dat ik graag per 23 december aangesloten wilde worden en dat ik graag gebruik zou maken van de overstap service.

Het duurde geen 2 dagen voordat er een mail kwam, de overstap service werkte niet omdat het abbo bij KPN niet gestopt kon worden, daardoor kon ook het telefoonnummer pas overgenomen worden op het moment dat ons abbo daar zou stoppen, volkomen logisch. Ik belde op 11 december en legde het verhaal uit aan medewerker nummer 1. De overstap service mocht vergeten worden, de aanvraag graag wel laten staan met nieuw nummer per 23 december, het opzeggen van KPN zouden wij zelf regelen. Duidelijk toch? We kregen te horen dat het geregeld zou worden maar vraag me niet waarom, het gaf geen gevoel dat het echt geregeld zou worden. Dus op 13 december voor de zekerheid toch nog maar een keer gebeld en deze keer kreeg ik een enorm doortastende en behulpzame dame aan de lijn. Ze checkte het systeem en waar ik al bang voor was werd bevestigd. In het systeem stond dat ons abbo pas per 1-2-2017 zou gaan lopen omdat ons telefoonnummer mee moest! Eh nee, had al gemeld dat dat niet nodig was! Dus samen met die dame en haar supervisor werd alles correct in het systeem gezet en mij werd gemeld dat ik alle benodigdheden in  de komende dagen kon verwachten, mooi!

Het werd 19 december, de dag dat de we sleutel van ons nieuwe paleisje in handen kregen en dat we dus vol aan de klus gingen. We kregen bericht dat we signaal hadden (jeej!!) echter een doos van Ziggo?? Hij kwam maar niet. Ik belde de dinsdagavond en werd toen ik de medewerkster aan de telefoon kreeg (die alles behalve geïnteresseerd klonk in mijn verhaal) werd ik na mijn verhaal ruim 10 minuten in de wacht gezet en het enige wat gezegd werd nadien was: ‘Uw doos is onderweg mevrouw, fijne avond’ Eh oké was ze koffie gaan drinken ofzo?? 23 december de dag dat we volledig over gingen hadden we nog altijd geen doos, weer bellen. Weer het verhaal dat ons abbo pas per de 1 ste van Feb zou gaan lopen….. WTF!? nee dat zou per de 23-ste zijn! Dame nam gelijk actie en een dag later hadden wij een doos in huis, iets met zie je wel ze kunnen wel snel zijn 😉 Vervolgens was het aansluiten een hels karwei gezien de vorige bewoner geen kabel gebruikte, dus monteur nodig. Die kwam gratis (netjes) maar kon pas na de kerst komen, balen maar goed ook ergens wel logisch. Gelukkig hadden schoonouders digitenne en was onze nieuwe buurman zo sociaal ons zijn wifi wachtwoord te geven zodat we iets kunnen, het is niet snel maar het werkt basic zeg maar 🙂

27 december, monteur was er even na 8-en en even na 9 uur werkte alles prima 🙂  We hadden keurig telefoon, wifi en interactieve tv perfect! Donderdag horen tegen de middag ineens vanuit de woonkamer (terwijl wij nog aan de klus waren 😉 in de slaapkamer) ‘Heej de wifi doet het niet meer!’ Heel handig van die guppies die dat direct opmerken haha. Nog geen 2 minuten later komt er bij mij een mail binnen met de titel: Beëindiging contract….. Ehm WTF!? Dus weer bellen, en al snel bleek dat een medewerkster (en ik weet precies welke grom dat ik haar naam niet gevraagd had want dan kan ik nog niets!) ipv de verhuisservice te verwijderen ons gehele contract verwijderd had, er stond keurig een notitie van maar toen begon de ellende pas goed. Want hoe moeilijk kan het zijn weer een contract aan te melden?? Nou ondertussen weet ik HEEL ERG MOEILIJK! Een kleine samenvatting van de afgelopen 10 dagen…… We hebben ondertussen al ruim 15 uur bellen erop zitten, eindeloze wachttijden en medewerkers die of niets kunnen, die geen idee hebben waar ze het over hebben, of ons enkel vragen geduld te hebben. Geduld?? We zitten al 10 fucking dagen zonder wifi door een fout intern!

Ook over de reden waarom lijkt het call center het maar niet eens te kunnen worden. Eerst was het verhaal dat er een blokkade op zat die binnen 2 werkdagen opgelost zou moeten zijn. (daar ging dus een vol weekend overheen) Na dat weekend bleek dat er geen contact gevonden kon worden met ons modem en dus kwam er een monteur. Die zou eerst pas vrijdag kunnen komen na bellen op dinsdag, maar als je heel boos wordt kan die ineens toch heel spontaan op woensdag komen. Die beste man vroeg zich af wat hij hier in godsnaam kwam doen, het probleem lag immers administratief. Ons modem is in de zogenoemde bridge modus gezet waardoor deze niet meer fungeert als router (geloof me we zijn ondertussen echt experts in IT als het modem ed gaat) Hij belde dus met een interne lijn en nee er kon niets voor hem gedaan worden en ook hij (ah blijkbaar intern beleid…) moest geduld hebben. Op dat moment is er een casus aangemaakt om een knopje om te zetten op onze router….

Een knopje….. sinds 4 januari…… Wij wilde heel graag weten hoe lang het zou gaan duren dat knopje om te zetten.  Eerst was het verhaal dat dit door India opgepakt moest worden. Dit werd gedaan toen wij aan de telefoon hingen maar duurde zo lang dat wij teruggebeld zouden worden ( dat telefoontje moeten we nu nog krijgen) Een dag later weer gebeld, want tja horen niets…. Dan krijgen we te horen dat onze complete abbo eerst weer aangemeld moet worden. Ja verdomme jongens hoe moeilijk kan het zijn met iets wat jullie zelf verkloot hebben!? Hoe lang gaat dat duren?? Schrik niet met spoed (ja echt met SPOED) staat daar 2 weken voor! Nog 2 weken zonder wifi?? Twee kids in huis, mijn werk!? Niet belangrijk? Zijn er zoveel mensen met spoed?? Is die stapel dan 2 weken lang!? Want zonder spoed moeten mensen maar liefst 4 hele weken geduld hebben. Wij grappen ondertussen dan ook al thuis dat wij nu een spoed cursus geduld hebben krijgen 😉 Dus weer contact en dan weer iemand die wel heel graag wil helpen en ons weer net een stap verder laat komen. Ja garantie dat we absoluut teruggebeld gaan worden. Nou bellen lukt nog niet maar appen lukt ondertussen wel. Al 3 dagen lang op exact dezelfde tijd wordt er geroepen dat onze storing nog geen oplossing heeft maar in behandeling is…. ahuh oké.

Ondertussen is dit hoe ver het inzichtelijk is voor ons. Ons modem staat nog altijd in bridge modus, ons abbo is volgens de ene afdeling helemaal rond met nieuwe aanvraag, volgens de andere afdeling nog in afwachting van iets met telefoon, wat dat dan is? Geen idee dat kunnen ze niet zien….. Stel je immers voor dat het systeem transparant is, dat zou mensen echt kunnen helpen! Het schijnt dat de ICT afdeling, die natuurlijk niet te benaderen is door het call center, bezig is met onze storing maar niemand weet wat deze storing is. Wij vragen ons inmiddels af of het überhaupt opgelost kan worden….. Geen idee wat het probleem nu echt is. Ja de bridge modus op ons modem, dat is het probleem. Maar dat knopje omzetten, blijkbaar is dat een onmogelijke opgave voor Ziggo. Ja stilhoudertjes geven, dat kunnen ze. We hebben al een maand geen abbo hoeven te betalen, hebben een maand gratis film 1 gekregen en zelfs de gestuurde monteur riep zelf al dat hij een stilhoudertje was. Wij willen nog maar 1 ding, wij willen gewoon dat het lampje van de wifi weer gaat branden op ons modem / router….. Misschien dat jullie via Social Media wel je naam hoog willen houden en ons kunnen helpen.

Wij gaan nu toch echt verhuizen!

Ik heb er de afgelopen jaren veel met mensen over gesproken, verhuizen wanneer je al een koopwoning hebt. Horrorverhalen over mensen die maandenlang een dubbele maandlast hadden…. ze lieten mij huiveren. Denk dat als Le niet constant positief op mij ingepraat had ik mezelf allang teruggetrokken had uit dit hele verhaal. Ja 4-de woonlaag met enkel trappen is verre van ideaal en 60 vierkante meter met 4 man ook niet maar heej we hadden het nu toch ook prima? Ergens zegt mijn eigen ik nu nog dat ik wanneer ik op voorhand geweten had waar we doorheen moesten (lees waar ik vooral doorheen moest) ik er no way in hell aan begonnen was. Crisis kan me echt de tijd niet heugen dat ik ooit zo moe geweest ben…… Thank god it is almost x-mass holiday! 🙂

Ons traject heeft aanstaande dinsdag op de kop af 10 weken geduurd, dat schijnt lang te zijn als we de verkopend makelaar van de man mogen geloven. De 13-de september van dit jaar, de bloedhete verjaardag van bonusdochter, vlak nadat we definitief een nee hadden gekregen op een monumentaal pand in het oude dorp. Ik was klaar met Funda, met zoeken naar iets nieuws, alles in het dorp al gezien. Maar toch zei iets dat ik nog even moest kijken buiten het dorp. En ja daar waren in de foto’s van een heus droomhuis, crisis zo onwijs mooi online. Op de hoek, strak, ruim, opgeknapt in onze smaak, met garage, met grote tuin op het westen 🙂 🙂 🙂  Die dinsdagmiddag waren er een aantal bezichtigingen gepland bleek al snel, we zagen mensen bij het aankomen en de volgende bezichtiging was pal nadat wij weer weg gingen. Wat mij vooral nog bij staat van die middag is hoe koel het in de tuinkamer was; we besloten ter plekke dat dit onze slaapkamer moest gaan worden hahahaha. (hoe bedoel al 5 stappen verder 😉 ) De keuken was mooi en had een bar zo vet!, de woonkamer super licht en het voelde als thuis. We wilde het hebben al konden er problemen zijn met de fundering vanwege het gebruik van Kwaaitaal wat nog wel eens poreus kon zijn. Dus nog geen 10 minuten na de bezichtiging een bod gedaan onder voorbehoud van financiering en bouwtechnische keuring.

We bleken met nog 4 partijen te zijn die wilden bieden, dus mocht iedereen zijn uiterste bod neerleggen. Op het moment dat die mail binnenkwam was mijn twijfel al tot record hoogte gestegen. Maar door een goed gesprek met Le besloten we toch door te zetten en tegen al mijn verwachtingen was daar het telefoontje: wij waren de gekozen partij! Vanaf dat moment zijn er weken met stress geweest, eerst het helse gevecht met de verkopende makelaar…. De overdracht moest in zijn optiek eind oktober al zijn…… Ehm oké met nog 3 weken vakantie van mij ertussen ging dat hem echt niet worden. Beter gezegd we wisten niet eens of het financieel allemaal ging passen, iets met de omgekeerde aanpak. Dus eindeloos terug pushen en uiteindelijk een overdracht op 19 december regelen. Volgende stap; afspraak hypotheekadviseur die reden was voor een feestje: dit konden we makkelijk betalen, beter gezegd zelfs beiden huizen kunnen we onderhouden op ons salaris 🙂 Met die zekerheid maakte we vlak voor de vakantie een afspraak met een verkoopmakelaar voor ons huidige huisje. Tijdens mijn dagen in Italië kwam de fotograaf en bij thuiskomst stond het huis op Funda. En vanaf dag 1 was het een populair object: in een kleine 4 weken 12 bezichtigingen gehad…. WAUW! Maar vergis jullie niet in wat bezichtigingen aan werk inhouden. Je huis moet constant in standje balzaal zijn en alles wat het thuis maakt….. nee daar is geen ruimte meer voor.

Ik heb me er in vergist hoeveel energie dat vreet….. kan jullie melden het sloopt. We sprongen dan ook een gat in de lucht dat er een bod kwam en dat we toch een verkoop kwamen!!! Oh hell yeah in 5 weken ons huis verkocht 🙂 En vanaf dat moment werd het pas écht spannend, want ja het moest allemaal passen….. maar crisis er bleven maar dingen langskomen die nog verstuurd moesten worden naar de ex werkgever van paps wat onze hypotheekverstrekker is. En die periode van een kleine 2 weken lieve lezers…. het was een slopende hel! Ik kan jullie melden dat de twijfel of je na 13 januari (de datum van de overdracht van dit huis) nog wel een dak boven je hoofd hebt echt tot doodsangst leidde van mijn kant…. Hoe moest dat dan? Het leidde tot immense spanning, tot hartkloppingen en rusteloze nachten. Een dagje Efteling met Le en kids was de beste keuze die we in tijden maakten, een hele dag was de situatie uit ons hoofd.. Alhoewel, we zagen iets geweldigs voor op de bar in het nieuwe huis, van blond Amsterdam een koekjes pot en theepotje 🙂 En nee nog zeker niet rond maar hoe gaaf zou dat staan? Dus onzekerheid opzij en toch maar kopen. Het was blijkbaar een goed voorgevoel want woensdag kregen we mail dat het hypotheek echt rond is 🙂

En zo is het dan dus een feit…. We gaan verhuizen naar een grote mensen huis zoals ik het graag noem 😉 Heb ik nog nooit gehad, nog nooit een tuin gehad in een eigen huis en man wat kijk ik daar naar uit!! En nu kunnen we dus eindelijk echt doorpakken…. het echte inrichten van de slaapkamer en ons droombehang bestellen 🙂 Spullen voor de kinderkamers kopen, verf regelen voor de woonkamer. Ja het zal heel erg zoals hier worden, we vinden het hier heel erg fijn namelijk, maar dan in een versie 2.0 🙂 De datum schiet nu echt op, de spullen zijn besteld, de dozen in huis en de verhuizers melden zich op 23 december. Het is amper te bevatten maar over 2 weken vieren wij kerst in ons nieuwe paleisje en ik weet zeker dat ik dan vind dat het alle stress volledig waard was 🙂 Weet zeker dat de bar een waanzinnig geliefde plek gaat worden en oh ja ik kijk ook volledig uit naar het eerste bad wat ik daar kan gaan nemen, een bad! Jezus die mis ik echt al een vol jaar 🙂 Nog 2 weekjes chaos en afzien en dan mag ik hopen dat er even wat meer rust in ons leven komt, iig verhuis ik na 3x in 1 jaar de eerste komende 20 jaar echt niet meer! 😉 Ik droom nu nog even van de plaatjes terwijl we de laatste week aftellen tot de sleutel 🙂 Geniet mee ons nieuwe thuis (tenminste de eerste etage met droomkeuken), is het niet schitterend? En ja alle stress dubbel en dwars waard!

312

Een erg prettig weerzien

baa09ec1b458b6dc2e261b6f2573f03e

Wanneer je zo enorm nerveus bent voor de veranderingen, waar ik in mijn vorige blogje over schreef, zijn er een paar dingen die je kan doen;

  • Je kan eindeloos eindeloos piekeren en praten (lees voor mijn gevoel zeuren) over je angst, luisteren naar de zaagstem dus.
  • Je kan net doen alsof het er niet is, tadaaaaa aanschouw de struisvogelpolitiek 🙂
  • Of je luistert naar je vriendin en zorgt dat je gaat kijken of de angsten gegrond zijn.

Mijn angst  voor de overgang naar het nieuwe huisje was vooral gebaseerd op het idee dat ik mijn draai daar niet zou kunnen vinden, dat het geen thuis zou zijn…. wat ons huidige plekje wel zo enorm is. De eerste bezichtiging voor ons was vooral in sneltreinvaart, wist nog te herinneren dat we het echt heel erg mooi vonden en dat de woonkamer nog ruimer en lichter was als we nu hebben. Ik wist dat we er voor 100% voor wilden gaan, dat het voelde als thuis. Maar het was ondertussen alweer 7 weken geleden, de beelden zakte weg er kwam ruimte voor twijfel…. Zeker toen Le tijdens mijn reis met broertje de ouders en kids meenam naar het huis en ik daar niet bij was maakte mij onzeker. En ja het was een hele bewuste keuze om tegen Le te zeggen dat ze vooral moest gaan in mijn vakantie. Maar op voorhand had ik niet stilgestaan bij wat dit met mij zou doen. Ineens was iedereen helemaal in jubelstemming, geweldig huis, een geweldig thuis….. En doordat het gevoel voor mij weggezakt was kwam ik voor mijn gevoel buiten die jubelstemming te staan. En ja er buitenstaan is 1 ding, maar dan is er ook direct de ruimte om de echte twijfel te voelen, dan wordt het nog negatiever en ziet mijn  hoofd alle doom scenario’s glashelder voor zich…… En dat leidde dus tot de paniek van vorige week

Na het lezen van mijn blog en een lang gesprek al koortserig op de bank was Le heel resoluut; ik moest weer terug naar het huis, naar binnen zelf weer voelen waardoor wij zo snel dat bod neergelegd hadden. Dus zij belde met onze makelaar (ja dezelfde als die ons huis verkoopt, handig 1 contact persoon) en afgelopen donderdag laat in middag konden we even een half uurtje weer rondwandelen. Ik was blij dat ik ondertussen weer een beetje bij de mensen was, weer een beetje energie te hebben en niet na een wandeling naar de winkel van toch wel zeker 12 minuten gelijk in te storten op bank. Dus kids uit school gehaald, afgezet bij huis en zelf doorgereden naar ons huis to be. We zijn redelijk aan de late kant dus onze makelaar staat al voor de deur. We lopen naar binnen en dan landt het langzaam weer, oh ja de gang met een opbergsysteem aan de muur voor schoenen, zo ideaal! De ruime garage, de mooie kasten in de gang. De tuinkamer waarvan ik nog enkel wist dat het er zo heerlijk koel was 😉 De ruime kamer grenzend aan de tuin, gelijk zie ik voor me hoe we hier kunnen bouwen aan wat we willen, een slaapkamer met kamerschermen in oosterse stijl. Het is er rustig, en zo ruim ow echt zo heerlijk! We meten even de maten van het raampje aan de zijkant want de achterzijde heeft alle raambekleding nog en die blijft achter 🙂 Via het halletje en het bizar ruime moderne toilet (denk makkelijk 1.5 keer breder dan wat we nu hebben 🙂 ) lopen we naar de trap die richting de woonkamer / keuken gaat.

En dan staan we weer in die droom van een ruimte, godskolere die keuken ❤ Ik was vergeten hoe mooi ik die vond! Een open ruimte vanuit de woonkamer met een bar in het midden. De barkrukken blijven achter hebben we deze week kunnen regelen. Overal is kastruimte, een aparte hoek waar onze (dan wel Le haar) kitchenaid kan komen te staan, een plekje om enkel te bakken wauw! Naast het 4 pits gasfornuis nog een goede grilplaat en alles met die grote ramen 🙂 En die woonkamer….. Waanzinnig mooie parket vloer, alle stopcontacten keurig weggewerkt, de ruimte, het zicht op het groen 🙂 Ja dit is thuis….. zelfs nu leeg…. het is thuis 🙂 We lopen nog even naar de kinderkamers boven en naar de badkamer, met bad, met een prachtige losse douche en mega wastafel. Weten jullie het is wat we nu hebben maar allemaal even wat ruimer en luxer; een huisje 2.0 🙂 Dus mijn weerstand is weg als het gaat om het verhuizen en dat scheelt al enorm moet ik zeggen, merk dat deze last toch echt wel 80% van alle stress was.

Nu blijven er nog enkel de hypotheek helemaal rond krijgen en dit huis verkopen over. De hypotheek gaat lopen via de oud werkgever van mijn vader, die is voor mij dubbel aangezien mijn pa een heel groot bedrag mee kreeg met een reorganisatie en daar slechts 4 maandelijkse uitkeringen van kreeg en met zijn overlijden er een clausule bleek te zijn ondertekend dat wij als nabestaanden er geen recht op hadden en alles dus weer terug het bedrijf in ging, geen coulance niets…. en ja dit ging om een bedrag met 5 nullen 😦 Ergens zegt alles dus in mij dit is geen beste match…… Maar Le ziet hem anders, ziet hem als het deeltje mijn vader in ons nieuwe huis. Mooie gedachte maar die moet nog even groeien merk ik. We gaan dinsdag het aanbod ondertekenen en dan gaat er door het bedrijf beoordeeld worden of we de hypotheek krijgen….. beoordeeld…. die doet het nog altijd niet hoor….. die geeft stress merk ik. Maar Le is onverminderd positief en dus vaar ik op haar vertrouwen mee. En ons eigen huis… tja we hebben 5 bezichtigingen gehad en nu is het stil, geen bod gedaan….. Mijn zaagstem wil me graag doen geloven dat er nu natuurlijk noooooooit meer kijkers komen en dat het huis nog jaaaaaaren te koop gaat staan; lees het staat al zeker 2 weken op de markt. Ik zeg dus tegen dat zeurhoofd van mij dat het genoeg gezeurd heeft.

Ik heb besloten alles met een positief gevoel tegemoet te gaan. En wat is dan het scenario? 19 december om 10 uur krijgen wij een setje sleutels en gaan we gewapend met de eerste tassen richting ons nieuwe paleisje (want ja mensen dat is het echt ❤ ) Gaan we die week iedere middag / avond hard aan de gang en hopen we tweede kerstdag daar met mijn moeder, haar vriend en mijn broertje daar 2-de kerstdag te vieren. We hebben zelfs al gezegd dat het een optie is enkel de tafel en het eetgerei te verhuizen voor die datum 🙂 En de rest….. ach tot nu toe is altijd alles goed gekomen en dat zal nu ook weer gewoon gebeuren. Just remember to always stay positive……

En gewoon omdat het zo een fijn plaatje is, nogmaals droom even weg 🙂

14368745_1095569990531312_4747499592780141650_n

 

Overpeinzingen tijdens de griep

hsfile_123840

Ik denk dat ik het hele jaar uitgekeken heb naar de vakanties in het najaar. Het jaar was heftig zat en dat had wel zijn gevolgen op mij, op ons. Vlak voor we richting Madeira vertrokken besloten we dat alle veranderingen nog niet genoeg waren….. Ach wel nee! Iets met de huizenmarkt aan zien trekken en dus het besef wat landde dat als we groter wilden gaan wonen dat dit best wel eens het perfecte moment kon zijn. En dus wat doe je dan, je gaat kijken naar huizen, je vind 2 huizen die absoluut de moeite zijn en dan maak je een keuze voor de mooiste. Trust me zoals ik hier al eerder zei, het huis is een droom! Zo mooi, zou dat écht voor ons weggelegd zijn? Voor de vakantie veel gekloot met de verkopende makelaar van partij 1 (iets met zo een nasty scheiding dat zelfs het huis verkopen via 2 partijen gebeurt) en zorgen dat alles op onze voorwaarden geregeld zou worden. Ow ja natuurlijk moest ons eigen plekje ook de verkoop in, dus afspraak, voorwaarden afspreken en in mijn vakantie met Anton zouden de foto’s gemaakt worden voor Funda.

Madeira, dat kwam echt op het juiste moment. Even helemaal weg, alles loslaten totdat er een telefoontje is van het werk. Welja alles veranderd en dus kan de laatste verandering er ook nog wel bij……. ja het wordt tijd om iets te gaan doen waar mijn hart ligt, absoluut dus nog altijd een positief gevoel over het hele verhaal 🙂 En dus ontspannen terug komen uit Madeira, even een paar dagen thuis en dan richting Italië. En daar kwam al veel meer tijd om te denken, te realiseren hoeveel dingen er van het mijn fundament in de komende tijd zouden veranderen. Terwijl ik daar in Italië zat waren er tig mails en regelde Le alles voor de fotograaf. En dan is het moment daar, jouw plekje…. ons plekje ineens op het world wide web. Ja het ziet er geweldig uit en dat uit zich ook wel in alle hits die we op Funda krijgen, het loopt hard….vanaf dag 1. Alle dingen die geregeld moesten worden vraten energie, de reis zelf nog meer. Eenmaal weer in Nederland was ik volledig gesloopt….. Stik en stik kapot. Maar maandag zou er gewoon weer gewerkt moeten worden en de hele week stond  vol met afspraken voor huis en hypotheek. Met bezichtigingen hier, met veel vergaderingen op het werk en nog te veel dingen die voor ons nieuwe huis geregeld moesten worden.

Ik merkte alle dagen een gevoel van onrust, afwezig zijn, rusteloos slapen en daardoor nog meer vermoeid zijn dan dat ik al was van de reis…..  En toen werd het dinsdagmiddag en ik begon me echt lamlendig te voelen. Hoofdpijn….. pfoe niet normaal meer, alle holtes die zeer deden, keel die 3 keer zo dik was; ja dit was genieten! Ik besloot woensdag thuis te werken in de hoop dat even wat rustiger aan zou helpen. Echter toen ik donderdag wakker werd bleek de griep goed doorgebroken te zijn….. en hij is ellendig dit jaar!! Ik kan me de tijd niet heugen zo moe en zo benauwd te zijn (iets met 8x per dag ventolin nodig zucht) om van die ellendige hoestbuien en zeurende hoofdpijn maar niet te spreken….. Dus sinds donderdag ziek gelukkig samen met Le dat scheelt een hele hoop want nu is er ineens de tijd om na te denken…..  Die probeer ik op te vullen door eindeloos Netflix te kijken, Drop Dead Diva is een absolute aanrader. Maar de tijden om te denken ze komen toch wel…. Ik heb het moeilijk met alle veranderingen merk ik heel sterk. Ik vind het klote dat we momenteel niet in ons huis kunnen leven zoals we anders doen. Zelfs al ben je ziek, je moet gewoon zorgen dat het strak opgeruimd is en je moet gewoon weg wanneer er kijkers zijn, vluchten naar het huis van mijn moeder vlak bij….. En dat al 5x  keer in een kleine 2 weken… Had het nou nog een bod opgeleverd had ik het denk ik minder erg gevonden.

Het voelt bijna niet meer als ons plekje….. het is een modelwoning van de makelaar geworden. En dat is verrot want dit plekje betekend zoveel voor mij, voor ons….. Het was de start van het leven 2.0, het leven als mijzelf en waar ik al jaren op hoopte. Dit huis is daar echt het symbool voor geworden……. een warm plekje waar echt iedereen zich welkom voelt. Dus ons plekje voelt niet meer zo van ons, en het nieuwe huis voelt voor mij bijna als too good to be true. Het is zo mooi, het is zo wat voor mij nooit weggelegd leek te zijn. En iedere keer ben ik aan het wachten op het moment dat gaat blijken dat het niet gaat passen, financieel wel te  verstaan. Het is niet zo dat we extreem veel voor het huis betaald hebben maar heej we hebben nog een huis hier he? Die twee huizen samen….. ja dat kost veel geld en onze hypotheekadviseur is zo makkelijk aan het gooien met astronomische leningen……… Alles in mij blijft roepen dat we dat helemaal niet kunnen betalen……  Dat leek eergisteren even de werkelijkheid te worden omdat zijn verzonnen constructie niet paste qua uitgaven…. Serieus ik kreeg een halve hartverlamming…..Maar hij heeft nu een andere constructie en dat moet als het goed is (heerlijk die vertrouwen gevende woorden….) wel passen. Maar stel nou dat het niet past….. wat dan als ons huidige huis wel verkocht is………. hebben we dan geen huis meer? Wat dat betreft moet het maar snel 19 december worden want dan zetten we als het goed is de handtekening bij de notaris en krijgen we de sleutels.

En dan sluiten we dus dit tijdperk af en ergens maakt dat enorm verdrietig….. Ik heb de afgelopen dagen gemerkt hoe veel deze plek voor mij betekend heeft. Dit is de plek die ik zelf gekozen heb, die ik zelf rond gekregen heb en die van voor naar achter en van onder naar boven Joyce is. Ik voel me er zo enorm thuis…… En ja het is ook de plek van ons 4-en….. ons thuis, met zo onwijs veel fijne herinneringen….. En ik kan enkel hopen dat we dat in ons nieuwe huisje weer vinden…. Dat het weer thuis gaat worden…. Het helpt niet echt mee dat de laatste keer dat ik daar binnenstapte alweer ruim 6 weken geleden is…. Kan me het gevoel niet echt meer voor de geest halen wat ik daar had. Gelukkig gaan we snel weer kijken en ik hoop dat dat de laatste onrust weg gaat nemen. En misschien was het daarom wel goed ziek te worden, te voelen en te beseffen wat er allemaal door me heen giert qua gedachten. Dat je stil mag staan bij dingen die je afsluit, dat je daar verdrietig om mag zijn. Ik tel af tot het moment dat ik weer helemaal opgeknapt ben, dat ik weer gewoon alles kan doen zonder bekaf te zijn na afloop. Dan heb ik tenminste afleiding tot de 19-de december en kunnen we het nieuwe jaar beginnen op een nieuwe plek…….. En dan is er even niets meer om over na te denken….. Alhoewel…. nieuwe baan… oh ja die hadden we ook nog…

 

Tuscia het land van de Etrusken

En zo zit ook deel 2 van de vakantie erop en is het weer back to reality vanaf morgen. Wat ook gelijk een mega chaos dag is met afspraken voor hypotheek / huis, een kind wat op kamp vertrekt en ow ja we moeten ook weer aan het werk. Was blij vandaag nog even alle rust te hebben, want de reis met Anton was best vermoeiend, zoals altijd met rondreizen…. Lees mee onze beleving van 10 dagen lang rondreizen door Tuscia het land van de Etrusken 🙂

kaartjekaartje2

Een x aantal maanden geleden hadden broertje en ik het weer over samen een trip te maken, Noorwegen was het eerste idee maar dat ketste we af. Vervolgens ging broertje op zoek en kwam terug met deze reis; met de bus samen naar Tuscia en Rome om het land van de Etrusken te bezoeken. Prachtige omgeving in Italië maar wederom niet de plek met de makkelijkste herinneringen. En daarbij met de bus? Is dat niet wat oude(re) mensen enkel doen? Aan de andere kant verleg je grenzen en doe eens wat anders en dus boekte deze themareis. Een hele tijd was het heel simpel er niet mee bezig zijn dat ik Le en de kids zo lang ging missen maar op 13 oktober was het toch echt zover en om half 5 in de ochtend (na een onwijs emotionele avond / nacht) pikten we Anton op en vertrokken we naar Centrum West waar we om 5:05 (mind de 5 minuten) opgepikt werden door een hyper vrolijk mens. Met tussenstops in Den Haag, Rotterdam Zuidplein, Capelse Brug en Dordrecht kwamen we na een rondje snelweg (met half slaap) aan in Asten, het befaamde wisselpunt 😉

Al snel was het tijd om de bus naar Italië in te stappen en dus kennis te maken met onze reisgenoten. Voor we instappen heb ik even praatje met een oude maar krasse dame, ok misschien wordt toch niet compleet rampzalig om als enige jongvolwassenen mee te gaan. Lees tot de jongste zat er 20 jaar verschil in en tot de oudste zelfs 46 (!) jaar, respect voor deze dame dat ze het wel doet zo een reis. De eerste dag bestaat uit een route door België, Luxemburg en Frankrijk tot Mulhouse wat net na de Vogezen ligt. Prachtige route maar ik voel me met name erg verdrietig, mis Le en meer dan eens rollen de tranen over mijn wangen terwijl ik stilletjes naar muziek luister en naar buiten staar. Het hoogtepunt van de dag is voor mij het kennismakingsverhaaltje van Bert onze buschauffeur, de droogheid waarmee hij zichzelf voorstelt tovert zowaar een lach om mijn lippen en ja het is mooi buiten maar ik ben blij wanneer we in Mulhouse zijn. Tijdens het eten zijn er wat gesprekjes aan de ronde tafel maar Anton en ik trekken ons uiteindelijk terug een maken een wandeling door het natte centrum wat best mooi is eigenlijk.

20161013_12353120161013_16462220161013_204448

Dag 2 breekt aan en we vertrekken vroeg onderweg naar Zwitserland en uiteindelijk Ronta in Italië wat in de buurt van Florence ligt. In Mulhouse miezert het lichtjes, bij Basel is het droog maar bewolkt, bij Luzern hangen de wolken dreigend tegen de bergen maar crisis vanaf de Gotthardtunnel is het gedaan met droog weer. Zoals Bert hem later briljant zou omschrijven, we rijden een wasstraat van 500 km lang in. Slagregens! Eindeloos…. Het is werkelijk noodweer en naar buiten kijken is zinloos dus lees ik veel. Na een lange rit over de snelweg en een stuk binnendoor dwars door de Noordelijke Apenijnen komen we met zwaar onweer aan in Ronta bij de familie Marrani. Het hotel is hoe zal ik het zeggen…. anders 😉 Maar de sfeer is er geweldig fijn en we hebben een heerlijke avond terwijl buiten zo een beetje de wereld lijkt te vergaan 😉

20161014_10035220161014_10222420161014_190906

Dag 3 begint nog altijd erg regenachtig en een met gierende sirenes aankomende ambulance die het complex op scheurt terwijl ik naar het ontbijt wandel. Er schijnt iets gebeurt te zijn met iemand in de groep maar meer informatie hebben we ook eigenlijk niet.Klinkt allemaal een beetje spooky en de sfeer is neergeslagen tijdens het ontbijt. Met het eten binnen besluiten Anton en ik  een rondje te gaan wandelen door Ronta. Kan jullie melden daar ben je erg snel klaar mee 😉 Het is een lange straat die omhoog loopt en that’s it eigenlijk haha. Terug op het complex hebben we eerst een lezing over deze streek en de Etruskische volkeren die er geleefd hebben, buitengewoon boeiend en gaaf dat we al die belangrijke plekken voor de Etrusken gaan bekijken! Het geeft de reis zondemeer meer diepgang 🙂  De bus wordt weer ingeladen en we vertrekken en dan blijkt pas hoe fout het die nacht gegaan is. Een dame heeft een zware beroerte gehad en kan in het streekziekenhuis niet geholpen worden, is overgebracht naar Florence….. crisis! Haar vriendin is de moeder van onze chauffeur en terwijl de kinderen in Nederland gealarmeerd zijn gaat onze reis gewoon verder, zo hard kan de reiswereld zijn……

Wij rijden verder naar Arezzo, een stadje waar ik in 2014 al eens was. Het rijden door de streek is vol herinneringen en ik ben blij dat de zon erbij doorgebroken is, dat helpt het gevoel te houden voor wat het is. In Arezzo krijgen we uitleg van onze reisleidster Monique over de bouwstijlen en zien we een belangrijk beeldwerk voor de Etrusken. Dan hebben we de tijd vrij rond te lopen. Anton en ik gaan eerst naar een bekend koffietentje voor mij, geen spat veranderd daar! En dan lopen we over het dorpsplein richting de stadsmuren waar je schitterende vergezichten hebt en heerlijk kan wandelen. Wanneer we ons weer aansluiten bij de groep (waar we de mensen steeds beter leren kennen en zij ons dus ook) gaan we nog naar de kathedraal van Arezzo voordat we doorrijden naar onze uitvalsbasis voor de komende dagen, Bolsena aan het kratermeer. Kan jullie melden, godsamme wat een geweldige omgeving!! Met ondergaande zon rijden we langs het plateau van Orvieto en dan met fel rode tinten in de lucht is daar het meer! Wat een fijne plek, wat fijn dat de zon er is 🙂 We genieten van een heerlijk diner en een gezellig drankje in de bar met een klein groepje. Ja na al dat reizen is het eindelijk echt vakantie te noemen!

20161015_09400720161015_14381520161015_15262320161015_182856

Dag nummertje 4 ondertussen, een zondag waarop we Tarquinia gaan bezoeken. Daar is een museum over de Etrusken en we gaan grafkamers bekijken. We rijden na het ontbijt rijden we richting het westen om het meer heen richting Montefiascone en dan richting de kust een mooie route van ongeveer 1.5 uur. Tarquinia blijkt een leuk klein stadje te zijn met een mooi pleintje en vooral schitterend uitzicht op de kustlijn. We hebben eerst tijd voor onszelf en dus tijd voor koffie / thee en een dolce. Dan is het tijd voor het museum bezoek, wat leerzaam is. De betekenis van de sarcofagen en waarom ineens de beeltenissen van in luxe liggend naar de meer ons bekende manier van opbaren. Mooie beelden en een waanzinnig uitzicht verder is het tijd voor de lunch; lees een geweldig lekkere tonijnsteak voor mij en een geweldige pasta voor Anton.  Het middagprogramma bestaat uit het bezoeken van de grafkamers, lees een soort bungalowpark met trappetjes richting glazen deuren waar die prachtige schilderingen nog te zien waren. De middag daar eindigde in stomme verbazing; ik kreeg letterlijk van een reisgenoot de vraag of ik even een dakpan (je verzint het niet!) in mijn tas kon meenemen. Een DAKPAN!? WTF!? Nee dus! De weg terug is een beetje een blur voor mij, zo moe zak ik weg in de bus terwijl we door het landschap sturen. Eenmaal in Bolsena genieten Anton en ik van een heerlijke zonsondergang aan het meer 🙂

20161016_11115220161016_11284120161016_12000420161016_12073420161016_12435620161016_14162120161016_14303820161016_183138

Op de vijfde dag vertrokken we wat later van het hotel, jawel we mochten zowaar uitslapen want de hele reis ging de wekker gewoon  6:45, goed voor het werkritme zeggen we dan maar 😉 Nu vertrokken we pas om half 10, ernstig luxe 🙂 Orvieto ligt op slechts 18 km van Bolsena dus is het slechts een korte trip naar plateau van tufsteen. Onderweg maken we een korte stop bij een geweldig viewpunt. De bus zetten we neer voor het station en dan is het op naar de funicolare. Met dit tandrad treintje komen op het plateau en na een wandeling word ik smoorverliefd op Orvieto; damn die Dom! Ow zo mooi en de sfeer daar, love it! Van binnen is de Dom misschien nog wel meer adem benemend; een vleugel beschilderd door de meester van Michael Angelo, wauw wauw wauw! Zelden zo lang rondgehangen in een heiligdom en ook nog een museum er achteraan bezocht maar het was het allemaal zo waard. Het laatste vrije uur wat we in de stad hebben gebruiken we voor de lunch, in een authentiek Etruskisch (heet dat zo 😉 ) restaurant. Ik doe me te goed aan konijn (lekker!) en Anton aan een goede steak. Onderweg terug naar de bus zien we nog wat opgravingen en onderweg terug naar Bolsena zien we de dodenstad Civita di Bagnoregio waar enkel met een loopbrug gekomen kan worden, het geeft een mooi plaatje. Eenmaal weer in Bolsena is het wederom genieten van een geweldige zonsondergang voor het eten 🙂

20161017_11503420161017_11541520161017_12075920161017_15312820161017_15312020161017_173701

En toen was het EIN-DE-LIJK dinsdag, de dag dat we Rome zouden bezoeken. Zoveel positieve verhalen van mensen gehoord over deze eeuwige stad en nu zou ik er eindelijk zelf naar toe gaan. Het was helaas niet zonnig meer maar heej al zou het Rome in de stortregen (iets met verzoek de goden….) worden…… poncho in de tas en klaar, genieten zou ik! We vertrekken vroeg, de route is goed lang en rond Rome druk maar dan is daar toch echt onmiskenbaar de koepel van de Sint Pieter (wauw!) We worden voor het justitieel gebouw eruit gelaten en lopen dan de brug over de Tiber richting Piaza Navona, en dat gaf toch een viewpoint! Ter plekken volledig van mijn voeten, oké dit is dus Rome WAUW! Piaza Navona, ow die fonteinen zo mooi! Helemaal blij met ons half uurtje vrijheid hier zoeken Anton en ik naar een koffiestop, nee niet aan het plein want dat is duur duh! Maar ja het half uur knalde voorbij, ik moest echt even naar het sanitair (geliefd woord deze trip) dus ja dan toch maar aan het plein…. Dan maar een keertje 15 euro uitgeven voor de koffie. Nou lieve lezers dat kon nog veel erger! Een high speed (tijdgebrek) kopje koffie & thee met 2 stukjes kwarktaart….. een gokje?? Wij gingen uit van €25,- nou het was dus tegen de €40!!! HOLY FUCK!

Maar goed, feiten veranderen niet dus gewoon weer verder. Het Partheon, vet! En dan begint het echt te regenen dus mij ging verder wandelen als kikker 😉 (groene poncho) Langs de tweede kamer, langs de raad van staten (van Italië allemaal he?) en door een heel boeiende (not) passage naar de plek waar ik moest zijn, jawel tijd voor mijn verzekering met Le terug te komen: de Trevi Fontein. Dat is echt zo waanzinnig mooi! Ja zelfs in de stromende regen tussen honderden paraplu’s 😉 Lunch deden we met de groep voor €10 euro de man 😉 en dan was het door naar het Colosseum en het Forum. Het tempo is laag doordat we overal uitleg krijgen (die niet meer landde), de regen irriteert en ik wil gewoon los rondlopen. Uiteindelijk hebben we een uurtje daar omdat Bert de bus gaat halen en Anton  en ik zijn schijtmelig. We doen een gladiatoren groet voor het Colosseum, leuk foto momentje 😉 Tja wat doe ik? Ik geef per ongeluk een Hitler groet, crisis doos!! Echt de slappe lach daarna 😉 De bus is er even later en we eindigen Rome bij Paulus buiten de poort, een waanzinnig mooie en imposante kathedraal…. niet normaal al die portretten van alle Pausen (sinds vandaag weet ik dat het er 266 door de kerk erkende zijn) en al dat goud 🙂 Hierna laten we Rome achter ons en guess what, zodra we de stad uitrijden breekt de lucht open en is er de zon grom! Toch een big smile door deze dag, ja verliefd op Rome zonder twijfel 🙂

20161018_104801_00120161018_10544720161018_11595320161018_12422620161018_14122520161018_14502520161018_14551620161018_16031320161018_16061120161018_161319

Na een volle vermoeiende dag Rome was de woensdag een rustdag in Bolsena, dus geen tijdslimiet, jeej!! We zijn heel ontspannen gestart met een wandeling richting de supermarkt, drankje aan het meer en een wandeling naar de burcht waar we een museum en expositie bezochten over het waterleven in het meer. Na die wandelingen was het ondertussen wel lunchtijd en we vonden een briljante stek aan het water waar er achter kwamen dat je voor €35 ook hele andere dingen dan enkel koffie & thee met een lekker stukje kwarktaart kan krijgen. Deze keer hadden we een wijntje, grote fles spa, een lasagne, frutti die mer risotto, kopje thee, kopje koffie en 2x een fruitsalade en gratis zon en een concert van de eenden 🙂 Het was genieten van de absoluut de laatste warme zonnestralen van 2016. Het moment dat we vervolgens na ff chillen op de hotelkamer weer buiten kwamen was de zon verdwenen, de wind aangetrokken en was het echt koud. In de storm dronken we ons laatste aperitief voordat we naar het avondeten vertrokken. En zo was het afscheid van Bolsena een feit.

20161019_11425320161019_11554420161019_170705

Met een dubbel gevoel startte de donderdag, ja Bolsena achter me laten was kut. Echt waar zo een fijn plekje in Italië weg van het massa toerisme en zo mooi. Maar nu trokken we weer naar het noorden, naar mijn gezinnetje en die gedachte bracht de emotie keihard naar boven. Het gemis naar Le, het idee nog 2 volle dagen in de bus te moeten zitten…..  Tijdens onze eerste (bijzondere) stop van de dag was het klaar. In het mooie Sorrano zijn er de tranen, ik wil thuis zijn bij mijn meisje. Even bellen helpt, de knuffel van Anton plus bemoedigende woorden ook en zowaar ik kan weer glimlachen en genieten van de omgeving, te weten het Amiata gebergte WAUW! We hebben lunch op een waanzinnige locatie, een biologische olijfolie productie locatie waar ze ook eten serveren met een panoramisch  uitzicht. Het eten is heerlijk, de wijn nog beter (13.5% Morguh!!) en het uitzicht een droom. Zodra we weer de bus instappen ben ik klaar, ik rol direct in slaap en ben 40 minuten van de wereld. Het scheelt een groot deel van de rit naar de Toscaanse kust, de ow zo bekende Toscaanse kust blijkt later.  Zodra we Tirenia in rijden herken ik de weg weer die ik in 2014 zo vaak reed. De weg waar ex en ik nog niet dood gevonden wilden worden……. En nu,…… nu gaan we hier overnachten in het Grand Golf hotel. Het vergane glorie hotel met gigantische maar donkere kamers, de beste douche van de reis en het strand vol drijfhout….. Blij dat we hier maar 1 nachtje zitten voordat er een hele lang reis terug naar huis volgt.

20161020_09451720161020_10543520161020_12002920161020_12254220161020_13063820161020_13284520161020_17141820161020_174409

Vanaf Tirenia volgde vervolgens 2 lange busdagen, dag 1 naar Mulhouse door Zwitserland… En wat een geluk, het weer is helder en dus kunnen we genieten van de meest prachtige uitzichten op de bergen en de meren, zelfs met regenbogen erboven. Gesloopt zijn we in Mulhouse en dan is de dag aangebroken dat de hereniging daar is. In de vroeg ochtend stappen we voor het laatst de bus in, rijden langs Strasbourg en zo richting het noorden. Het is mistig wat een heel apart beeld geeft langs de autoroute. In Luxemburg hebben we de laatste stop in Clervaux, het is een leuk maar een beetje doods stadje. Daarbij zit ik met mijn hoofd in Asten, bij mijn liefies die ik 2 uur later weer in mijn armen kon sluiten ❤

20161021_08291720161021_12421120161021_13291420161021_13414520161021_15462820161022_08211420161022_13074420161022_134355_001

Het land van de Etrusken, het was een reis die me veel geleerd heeft op tig vlakken. Geleerd heeft dat er geen man in mijn leven zo dichtbij me staat als mijn kleine broertje, dat het ergens heel bijzonder is wat wij zo bij vlagen doen. Geleerd dat generatiekolven echt bestaan maar dat je des al niet te min de mooiste gesprekken met mensen kan hebben die echt zo anders in het leven staan. Geleerd dat iedereen blij wordt van oprechte blijdschap van een ander, zo gold die voor mij ook. Geleerd dat busreizen echt mijn ding niet zijn 😉 Geleerd dat ik in Le echt mijn ware liefde heb gevonden en dat mijn leven zonder gezin echt niet compleet is. Geleerd dat het leven fragiel kan zijn en je dus daarom moet genieten van ieder moment. Het was een mooie, emotionele, confronterende en boeiende reis. Lief broertje dank je wel voor 10 geweldige dagen xxx

20161013_143708

Oh oh Madeira

Bijna tijd om weer weg te gaan maar toch zeker nu de tijd willen nemen om terug te blikken op onze geweldige reis naar Madeira 🙂 Le en ik….. jezus wat hebben we genoten van het mooie ruige pareltje in de Atlantische Oceaan ❤

Toen we besloten onze eerst gekozen reis (te weten 10 dagen Bodrum) om te boeken vanwege alle onrusten in Turkije riep ik Madeira zonder na te denken. Maar ja later kwamen de herinneringen wel weer naar boven. In 2011 bezocht ik Madeira met ex en die vakantie was dubbel. Fijne en hele moeilijke momenten hebben zich daar afgewisseld niet in de laatste plaats omdat ik zelf nog herstellende was van wat achteraf gezien een hele zware depressie was. Madeira was eigenlijk voor het eerst dat ik weer kon zien wat er mooi was, dat ik weer durfde te genieten. Maar ik heb me ook enorm alleen gevoeld daar, gevochten met mijzelf met wie ik als persoon was. Mocht ik wel mijzelf zijn? Kon ik wel mezelf zijn? De weken voor onze vakantie waren ronduit chaotisch te noemen met de koop  van droomhuis en de verkoop regelen van ons huidige plekje. Veel stress, veel moeheid en ja dan komt de angst wel weer naar boven om me zo rot te gaan voelen op de plek met zo enorm veel lading. Dus zaterdagnacht op Schiphol zaten daar 2 dode vogeltjes aangezien Le zich niet heel erg veel fitter voelde als ik, dan helpt 4 uur slaap ook echt niet mee…..

Rond kwart voor 6 mogen we aan board en zowaar het vliegtuig van Corendon is mooi en nieuw. We hangen lekker voor het raampje en genieten tijdens de vlucht van de zon die opkomt, van de mooie kleuren boven de Golf van Biskaje, van een volledig ronde regenboog (WAUW!) en uiteindelijk van het schitterende zicht op Madeira tijdens de landing. De liefde voor deze plek laaide gelijk weer in mij op, ik vind het zo mooi en zo ruig daar!

img_4544img_4554img_4574

Koffers zijn er gelukkig al snel en in de chaos rond de reisleider halen we onze papieren op. We mogen plaats nemen in de bus die in de richting van Funchal zou gaan. En onderweg werd ik al direct getrakteerd op tig herinneringen. We brengen mensen bij het hotel waar ex en ik zaten in 2011. Ik zie de steile wandeling naar Canico denk aan de momenten dat we daar klommen, het was op dat moment amper te doen…… Snelwegen die we tig keer gereden hebben, tunneltjes en ga zo maar door…. Wat het met mij doet weet ik eigenlijk niet zo goed. Het voelt met name raar; het is zo anders met Le bij me. Dan worden we bij ons hotel afgegooid en moeten we wachten op onze kamer die pas 3 uur later klaar zou zijn. Geen probleem we hebben een mega groot winkelcentrum tegenover ons zitten dus we gaan ff lekker shoppen nadat we een korte broek hebben aangegooid. En uiteindelijk strijken we lekker neer bij het zwembad. We doen verder niet veel meer die dag, drinken Madeira wijn bij de informatiebijeenkomst en gaan nog ff lekker wandelen bij zonsondergang. Ow ja en we moeten nog ff avondeten jagen, letterlijk je neus volgen levert een fijn restaurant op waar de rest van de week verblijven, goed eten, goede prijs en super gezellig 🙂

img_4584img_458820161001_185456img_4609img_4617

En zo begon onze vakantie waar we zoveel gezien en gedaan hebben. Nieuwe dingen maar ook dingen die opnieuw wilde doen, om de herinneringen aan de plek minder beladen te maken. Eigenlijk waren dat de twee wandelingen die we gedaan hebben. Caldeirão Verde was de mooiste wandeling die ik in 2011 in Madeira maakte en die was nu misschien nog iets mooier vanwege het heldere weer in de bergen. Ja een heavy dag doordat er ineens een voicemailtje van mijn director was, Vlaardingen gaat sluiten in 2019….. Baan gaat veranderen en ja dat lag enorm in de lijn der verwachting. Het was bijzonder te ervaren wat het verschil is puur zo dichtbij mezelf te blijven op dat moment. Rust en vertrouwen met uiteraard een fikse zweem van verdriet omdat je bepaalde mensen echt wel gaat missen. Toch hielp het enorm op die plek te zijn, had nergens anders willen zijn.

20161006_12340220161006_13441920161006_14053620161006_160909img_4952img_4956

Maar de plek met de meeste lading moet toch zeker wel Ponta Sao Laurenco zijn….. In 2011 was dat echt finaal breken….. die wandeling was amper te doen zo zwaar….. Ik weet dat ik hem zeker terug (je loopt een rondje) in tranen gelopen heb. Kapot, met heel veel pijn en vooral heel erg alleen. Ik had op voorhand tegen Le gezegd dat ik hoe dan ook die wandeling opnieuw wilde doen. En ja dat leverde buikpijn op de avond er voor, de dorre pieken maakte me stiknerveus…. Wat nou als ik het weer niet zou trekken? Ik kan melden dat de wandeling ondertussen prima te doen is, dat we in 3 uur en 20 minuten trokken over het woeste stuk van Madeira, ik enkel met een immense smile. het is daar WAANZINNIG mooi! ❤ En ja samen is toch echt iets heel anders dan alleen.

20161004_11122720161004_11245720161004_12045820161004_12581820161004_130053img_4806img_4809img_4816

Buiten wandelingen wilde we natuurlijk ook genieten van rust en ontspanning. En op welke manier kan je dat beter doen dan op zee? Voor de woensdag boekte we een vaartocht op een catamaran om te zoeken naar dolfijnen. En ja ik weet rond Madeira zitten er ook walvissen….. Omdat ik dolfijnen ooit al eens zag rond Tenerife was mijn hoop zo enorm dat we walvissen zouden zien. En jezus wat een mazzel hadden wij! Gewoon 5 sperm whales!!! Gewoon 5!! Met een kalf 😀 Foto’s zonder spiegelreflex is helaas geen optie maar ze kwamen zo dichtbij dat ik geweldige filmmateriaal heb van dat waanzinnige moment, om werkelijk nooit te vergeten!  (hmmm u-tube comprimeert hem behoorlijk helaas maar goed het idee is leuk 😉 )

En ja natuurlijk hadden we ook alle tijd te genieten van het uitzicht op Madeira, de zee, de zon en elkaar 🙂

20161005_17085820161005_17354620161005_190002img_4875

Als laatste echte bezienswaardigheid wilde ik nog heel erg graag naar Gabo Girao, de hoogste klif van Europa en de 2 na hoogste ter wereld. In 2011 was ik zo onwijs geraakt door het uitzicht vanaf dit punt, het was werkelijk het eerste in tijden waar ik van kon genieten. Dus samen met de taxi naar boven en eigenlijk was het de planning de bus ofzo weer omlaag te nemen, iets met taxi is best prijzig. Onderweg naar boven vroeg de taxichauffeur of we weer omlaag gingen wandelen, want dan moesten we de trappen hebben. Trappen….. oké. Het jammere was dat de plek zelf compleet toerist proof gemaakt is, de charme van de vorige keer was dan ook niet meer te vinden…. Uitzicht spectaculair absoluut…. maar niet dat gevoel van toen…. verre van.

20161007_12041120161007_120521_001

Echter het afdalen via de trappen was echt BIG FUN! En spierpijn gevend moehahahahaha! We hebben in een uur tijd schrik niet 6000 traptreden afgedaald. En dat zijn geen westerse trappen helaas…. Nee dit ernstig compenseren voor het feit dat je anders finaal naar beneden stuitert en dan nog wel ff valt….. Maar de uitzichten, WAUW!

20161007_13161320161007_13162220161007_131631

En verder….. we hebben gewoon lekker gewandeld en genoten van de zon, het eten (damn het eten!) en vooral de absolute tijd voor elkaar. Na een werkelijk chaotisch jaar was het fijn dat even niets meer hoefde en dat we enkel met elkaar rekening hoefde te houden. Beiden weer opgeladen en vol energie zijn we weer in het Zoetermeerse, druk met het regelen van ons droomhuisje. Het gevoel is vandaag een beetje dubbel. Ik ga de bubbel morgen kapot maken door te vertrekken voor deel 2 van mijn vakantie. Echt ik ga Le like hell missen, in een jaar tijd zijn we nooit langer dan 2 dagen zonder elkaar geweest en dan zaten we eindeloos op de messenger. En nu….. ik ga met Anton 10 dagen naar Toscane en Rome, heel erg veel zin in. Te lang geleden dat ik met mijn kleine grote broer op pad was. Maar oef….. morgenochtend wordt ff ernstig slikken…… Maar Le gaat mee in mijn hart en in de telefoon 😉 Evenals de herinneringen aan het beeldschone Madeira ❤

20161006_212000